นในหนังสือพิมพ์หรือไม่ก็ตำราเรียนเมื่อเห็นสีหน้าน้องสาว ไคลน์อมยิ้มอย่างมีเลศนัย“ไว้พวกเราออมเงินสักหกเดือน ค่อยหาโอกาสไปเที่ยวอ่าวเดซี่กัน ได้ยินว่ามีของอร่อยขายเพียบ”อ่าวเดซี่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอาณาจักรโลเอ็น พื้นที่กว่าหนึ่งในสามเป็นน่านน้ำของอาณาจักรเฟเนพ็อต กล่าวกันว่าเป็นเขตแสงแดดร้อนแรงและมีวิวทิวทัศน์งดงามอาหารขึ้นชื่อคือปาเอย่า (ข้าวผัด)ก่อนที่เมลิสซ่าจะเทศนาให้ไคลน์ฟังเกี่ยวกับความสำคัญของการออมเงิน มันชิงอธิบายตัดหน้าโดยไม่รีรอ“ค่าแรงของฉันจะเพิ่มขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า ถึงตอนนั้นพวกเราคงมีเงินออมมากพอสมควรแล้ว และเมื่อครบ
หกเดือนเต็ม ครอบครัวโมเร็ตติสามารถท่องเที่ยวได้ทุกที่โดยไม่ต้องกังวลถึงความขัดสัน”“ทำไมค่าจ้างถึงขึ้นเร็วนัก?”เบ็นสันและเมลิสซ่าต่างแสดงสีหน้าฉงนไคลน์กระแอมเบาๆ ก่อนจะเล่าต่อ“เนื่องด้วยความเชี่ยวชาญอันหาตัวจับได้ยากของฉันกรมตำรวจจึงเล็งจ้างไปเป็นที่ปรึกษาประวัติศาสตร์นอกเวลาพวกเขาจะจ่ายค่าแรงแยกกับบริษัทรักษาความปลอดภัย คงเพิ่มขึ้นไม่ต่ำกว่าสองปอนด์ต่อสัปดาห์แน่ ในอนาคต ไม่ต้องตกใจหากพวกนายเห็นฉันสวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ตำรวจและแสดงบัตรยืนยันตัวตน แต่อย่างที่ทราบกันดี ระบบข้าราชการอาณาจักรเราทำงานเชื่องช้าไม่ต่างจากหญิงชราวัย เก้าสิบปีกว่าฉันจะได้บรรจุก็คงต้องรอนานกว่าสองเดือน ไม่เพียงเท่านั้นความรู้ปัจจุบันของฉันยังค่อนข้างบกพร่อง จำเป็นต้องศึกษาเพ
