ังสีดำสนิทวางกึ่งกลางฝั่ายบิดาตอบด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย“ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี โรงงานหลายแห่งจึงประหยัดรายจ่ายโดยลดปริมาณการจ้างงาน แม้แต่ท่าเรือยังได้รับผลกระทบหนัก พ่อหาได้แค่สัปดาห์ละสามซูล เจ็ดเพนนีเท่านั้น”เฮลี่ย์ถอนหายใจ ไม่กล่าวสิ่งใด เด็กสาวพยายามเก็บซ่อนมือซ้ายที่กำลังสั่นกระตุกวันถัดมา เธอยังคงเดินไปทำงานเช่นเคย แสงแดดยามเช้าสว่างสดใส ผู้คนเดินขวักไขว่ไปบนถนนแน่นถนัดอย่างรีบร้อนทันใดนั้น อาการชักของเฮลี่ย์กำเริบฉับพลัน เธอทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ร่างกายชักเกร็ง ฟองน้ำลายไหลฟูมออกจากริมฝีปาก
สายตาที่แหงนมองฟั้าเริ่มพร่ามัว เฮลี่ย์พบเห็นใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมาแต่ไม่คิดช่วยเหลือจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย เธอเหลือบเห็นรถม้าตระกูลเดอไวล์แล่นผ่านพร้อมกับสัญลักษณ์เด่นสง่าข้างห้องโดยสารนกพิราบสยายปีกเตรียมบินเด็กสาวพยายามอ้าปากพูดบางสิ่งแต่สุดท้าย เธอก็เงียบงันเหมือนเช่นทุกครั้งเพราะเฮลี่ย์ไม่มีลมหายใจอีกแล้ว
