้ยินเสียงคร่ำครวญจากห้องไหนหรือครับ?”“ห้องนอนฉัน”
เดอไวล์ตอบพร้อมกับส่ายหัว“ขอเข้าไปดูได้ไหมครับ?”ไคลน์หยั่งเชิง“พวกคุณเคยตรวจสอบกันหลายรอบแล้วไม่ใช่หรือ?”พ่อบ้านที่ยืนด้านข้างเป็นฝั่ายพูดแทรก ท่าทีของมันบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังหวาดระแวงในตัวไคลน์ชายหนุ่มอมยิ้ม ท่าทียังคงสุขุม“บุคคลที่เคยตรวจสอบไม่ใช่ผม แต่เป็นเพื่อนร่วมงาน”“ท่านเซอร์ครับ นี่คือนายตำรวจเชี่ยวชาญพิเศษที่ถูกส่งตรงจากกรมสอบสวนกลาง”ทอเร่ได้โอกาสแนะนำตัวไคลน์เดอไวล์ยืนมองเจ้าหน้าที่พิเศษครู่หนึ่ง“ตกลง คัลเลน นำทางพวกเขาไปที่ห้องนอนฉัน”“ท่านเซอร์ครับ ผมต้องการให้ท่านไปกับเราด้วย”
เดอไวล์แสดงสีหน้าลังเล ก่อนจะพึมพำ“ก็ได้…ถ้านั่นช่วยขจัดปัญหา”มันหยิบไม้ค้ำและเดินนำขึ้นบันไดด้วยสภาพร่างกายไม่แข็งแรง รอบข้างมีพ่อบ้านและคนรับใช้อีกมากรอพยุงหากเสียหลักไคลน์เดินตามด้านหลังสุดพร้อมกับใช้เนตรวิญญาณกวาดมองสภาพแวดล้อมหนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าวทุกคนเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง และหยุดลงหน้าห้องนอนใหญ่ของบ้านแต่ยังไม่ทันจะได้สำรวจภายในห้อง เส้นขนทั่วร่างไคลน์พลันตั้งชันโดยพร้อมเพรียงสิ่งนี้คือลางบอกเหตุจากสัมผัสวิญญาณ
