ยิบจานและตรงไปยังจุดวางอาหาร ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มหมูอบน้ำผึ้งของโปรดใส่จานตนเองหลายชิ้นทันใดนั้น อลิซาเบธ เด็กสาวแก้มยุ้ยน่ารัก เดินมาหยุดด้านข้างพร้อมกับทำทีตักอาหารตามปรกติ เธอกล่าวเสียงกระซิบ
“ที่แท้คุณก็เป็นพี่ชายของเมลิสซ่า…ขอบคุณมากค่ะเซเลน่าชอบเครื่องรางที่ฉันซื้อให้มาก เธอรู้สึกสุขภาพแข็งแรงทันทีที่ได้สวมมัน”เซเลน่า…เครื่องรางไคลน์ย้อนนึกกลับถึงเหตุผลที่เด็กสาวแก้มยุ้ยเลือกซื้อเครื่องรางให้เพื่อนที่ตลาดมืดเป็นของขวัญวันเกิดให้กับเพื่อนสนิทที่หลงใหลในศาสตร์เร้นลับ!เพื่อนคนนั้นคือเซเลน่าเองหรือ? หล่อนชอบศาสตร์เร้นลับสินะไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะอมยิ้มและตอบกลับ“คงเหมือนกับ ‘ยาหลอก’ น่ะ”เมื่อกล่าวจบ ไคลน์รอให้เด็กสาวแก้มยุ้ยกล่าวสรรเสริญความยอดเยี่ยมของมหาจักรพรรดิโรซายล์ทว่า สีหน้าของอลิซาเบธกลับฉงน“ยาหลอกคืออะไรหรือคะ?”
“คือยาที่ไม่มีผลรักษาจริง แต่คนไข้กลับเข้าใจว่ามีสรรพคุณรักษาโรค และคอยสะกดจิตตัวเองอย่างสม่ำเสมอว่าตนสามารถหายขาดจากโรคนี้ได้ มีบางรายที่สามารถหายจากโรคได้จริง ซึ่งนั่นไม่ได้เกิดจากผลตัวยา แต่เป็นเพราะสภาพจิตใจที่แข็งแกร่ง”ไคลน์สาธยาย“ไม่นะคะ เธอกล่าวอย่างมั่นใจว่า มันแตกต่างจากเครื่องรางทุกเส้นที่เคยสวม เป็นความรู้สึกพิเศษอย่างแท้จริง”เด็กสาวเอียงคอพลางจ้องมองมายังไคลน์ด้วยสีหน้าใคร่รู้“ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า พี่ชายของเมลิสซ่าจะเชี่ยวชาญศาสตร์เร้นลับขนาดนี้…”“ก
