มเข้าขั้นแล้ว แต่อย่าลืมนำรายได้ของร้านครึ่งหนึ่งฝากเข้าธนาคารเบ็คลันด์ในบัญชีลับของฉันด้วย”“แต่ผมยังศึกษาวิชาของคุณไม่ถ่องแท้…”เชลมินติดตามเจ้าของร้านผู้นี้มานานแล้ว และทุกครึ่งปีต้องตระเวนย้ายเมืองอยู่ร่ำไป ซึ่งเชลมินไม่ค่อยมีความสุขนักแต่การแยกทางกับอาจารย์หมายถึงตนจะไม่ได้รับความรู้เพิ่มเติมอีก…เจ้าของร้านทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้และกล่าว“นั่นไม่ใช่สิ่งจะเรียนได้ด้วยความพยายามหรอกนะ…”…ของเหลวสีเขียวอมดำและมีฟองผุดกำลังปรากฏอยู่ในถ้วยหน้าบอร์กด้า กลิ่นเหม็นเน่าคล้ายถุงเท้าไม่ได้ซัก เพียงสีสันก็มากพอจะทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกอาเจียน บอร์กด้าพลันทบทวนการกระทำของตนทั้งวันที่ผ่านมา
หลังจากหยดเลือดไก่ตัวผู้ลงไปสิบครั้ง บิดาของบอร์กด้ากล่าวแนะนำ“ไปผ่าตัดเถอะ”เลือดไก่ทำปฏิกิริยากับยาจนเกิดฟองฟูั่ก่อนจะหายไปบอร์กด้าพยายามสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด“ไว้ยาไม่ได้ผล ค่อยไปผ่าตัดยังไม่สาย”“ขอพระองค์จงสถิตกับเจ้า”บิดาบอร์กด้ากล่าวพลางสำสัญลักษณ์สามเหลี่ยมที่หน้าอกเมื่อเตรียมยาได้ที่ บอร์กด้าไม่คิดปล่อยให้เงินสิบปอนด์สูญเปล่า มันยกถ้วยด้วยแขนขวา ก่อนจะหลับตาลงและกระดกยาพิสดารเข้าไปรวดเดียวจนหมดกลิ่นสุดระยำผสมผสานเข้ากับกลิ่นคาวเลือดจนเกิดเป็นของเหลวรสชาติสุดเหี้ยบอร์กด้าแทบบ้วนทิ้งทันใด แต่ความรู้สึกเสียดายเงินสิบปอนด์นั้นแรงกล้ากว่ามาก
ค่ำคืนดังกล่าว ลำไส้บอร์กด้าเกิดความปันปั่วนพังพินาศมันเข้าห้องน้ำเพื
