อยู่จนหมดเกลี้ยง“แอนนาเป็นห่วงคุณมากเลยนะ เธอร้องไห้ทุกคืน และทุกครั้งที่ฉันพยายามชวนไปดื่มชายามบ่าย เธอจะปฏิเสธด้วยสีหน้าเหม่อลอยเสมอ โชคดีมากที่คุณรอดกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงตรอมใจตายไปแล้ว”
สุภาพสตรีอ่อนเยาว์ จมูกเล็กกะทัดรัด เส้นผมสีน้ำตาลหยักศก กล่าวกับจอยซ์พลางชำเลืองมองทางแอนนา“ถ้าแอนนาต้องเผชิญเหตุร้ายแบบเดียวกัน ตัวผมก็คงมีอาการไม่ต่าง หรือบางทีอาจแย่ยิ่งกว่า…”บุรุษหนุ่มผู้มีจมูกปลายงุ้ม จอยซ์·ไมเยอร์ กล่าวพร้อมกับชำเลืองมองคู่หมั้นของตนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแอนนาไม่คุ้นชินกับการแสดงความรักต่อหน้าผู้อื่น เธอเบือนสายตาหนีอย่างเคอะเขิน ก่อนจะหันไปถามบุคคลที่นั่งเก้าอี้ฝังตรงข้าม“บอร์กด้า ทำไมคุณถึงเอาแต่ก้มหน้า? ฉันสัมผัสถึงความมืดมนจากตัวคุณได้ชัดเจน”สตรีวัยเยาว์จมูกเล็ก ไอรีน เธอเป็นฝั่ายตอบแทนบอร์กด้า“บอร์กด้าปั่วย นักกายภาพบำบัดระบุว่าตับของเขามีปัญหา ปัจจุบันได้รับเพียงยาบรรเทาอาการปวด หากต้องการรักษาให้หายขาด ทางออกเดียวคือผ่าตัด”“พระเจ้า…ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
แอนนาและจอยซ์ถามพร้อมกันบอร์กด้า บุรุษหนุ่มผมสั้น ใบหน้าขาวซีดคล้ายคนปั่วยดวงตาที่เคยแดงสว่างเริ่มปรากฏความมัวหมอง“ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แต่ตอนนั้นจอยซ์ยังไม่กลับมา ผมจึงบอกให้ไอรีนและคนอื่นอย่าเพิ่งบอกคุณ”บอร์กด้าอธิบายพลางฝืนยิ้มจอยซ์ถามตรงไปตรงมา“แล้วคุณคิดจะผ่าตัดเมื่อไร?”ก่อนจะมอบคำตอบ สีหน้าบอร์กด้าเปลี่ยนไปหลายห
