ัวตลกสวมสูทที่เหมือนตัวจริงจนน่าเหลือเชื่อ ต่างเพียงรายละเอียดเล็กน้อยจำพวกบาดแผล รวมถึงสีนัยน์ตาซึ่งควรจะเป็นสีฟั้าอัจฉริยะอะไรขนาดนี้…!ไคลน์ประหลาดใจอย่างแท้จริง“คุณวาดภาพเก่งขนาดนี้เชียว?”“ก่อนจะมาลงเอยกับเหยี่ยวราตรี ผมเคยมีความฝันเป็นจิตรกร”ฟรายตอบเสียงราบเรียบ“แล้วทำไมถึงไม่ทำตามความฝัน?”ชายหนุ่มถามสงสัยฟรายวางดินสอลงและตอบโดยถือภาพวาดของตัวตลกไว้ในมือ
“พ่อของผมเป็นนักบวชแห่งโบสถ์เทพธิดา ท่านต้องการให้ผมเป็นนักบวช ท่านให้เหตุผลว่าเป็นงานที่มีเกียรติ”“คุณก็เลยเป็นนักบวช?”ไคลน์ยังคงประหลาดใจ เพราะจากอุปนิสัยและธรรมชาติของฟราย หมอนี่ไม่น่าเป็นนักบวชได้เลย“อา…ลงเอยด้วย ผมลาออกจากงานซึ่งค่อนข้างดีมาเป็นนักบวชเต็มตัว”สีหน้าแสนเย็นชาของอีกฝั่ายเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย มุมปากมันโค้งขึ้น“แต่ในภายหลัง เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ผมจึงลงเอยด้วยการมาเป็นเหยี่ยวราตรี”ไคลน์ไม่ต้องการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวไปมากกว่านี้ มันจึงถามในหัวข้อกว้างๆ“ในเมื่อเป็นนักบวชของโบสถ์รัตติกาล แล้วทำไมคุณถึงไม่เลือกเส้นทางผู้ไร้หลับ?”
“เหตุผลส่วนตัว”ฟรายยังคงตอบห้วน“แล้วก็…มาดามดาลี่ย์เป็นแบบอย่างที่ดี”ไคลน์พยักหน้า แต่ก่อนจะได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนา ฟรายชิงกล่าวออกมาก่อน“ช่วยผมเฝั้าห้องนี้สักพัก ต้องรีบนำภาพวาดไปส่งให้หัวหน้า…ขั้นตอนการเปิดปิดประตูลับค่อนข้างวุ่นวาย”“ตกลง”ถึงจะรู้สึกผวาไม่น้อยเมื่อต้องอยู่กับศพตามลำพั
