ยปืนทิ่มลงพื้นเพื่อปั้องกันเหตุกระสุนลั่นอายร์พยายามสูดลมหายใจ“สัตว์ประหลาดนั่นแข็งแกร่งชะมัด ถ้าไม่เพราะโรล็อตหาจุดอ่อนพบ…”จากนั้น อายร์ชี้นิ้วไปยังขวดโลหะสีฟั้าข้างลำตัวพลางอมยิ้มจืดชืด“ผมพยายามจะดื่มมัน แต่มือกลับสั่นจนหกหมด…”ขวดสีฟั้ามีขนาดประมาณนิ้วชี้ไคลน์ ความยาวไม่มากไปกว่าห้าเซนติเมตร ขวดดังกล่าววางนอนราบไปกับพื้นโคลน
ของเหลวด้านในหกเกือบหมด ฝาเกลียวซึ่งมีลวดลายสลักหล่นอยู่ไม่ห่างไคลน์เอื้อมมือไปหยิบก่อนจะเพ่งพิจารณาภายในขวด“มิสเตอร์ฮาร์สันครับ เหลือแค่ไม่กี่หยด…”“ไปหา…บอร์เจีย ค้นตัวเขา…กระเปั๋าเสื้อช่องใน”อายร์กล่าวด้วยสีหน้าพะอืดพะอม“ได้ครับ”ไคลน์ลุกขึ้นพร้อมกับเอ่ยถาม“เป็นยาฟืนฟูหรือครับ?”เกิดจากศาสตร์เร้นลับหรือเปล่านะ?“ไม่ใช่ยาฟืนฟู มันช่วยฟืนฟูได้ไม่มาก สรรพคุณหลักคือการทำให้จิตใจผู้ดื่มแข็งแกร่ง…และสามารถขจัดอาการผิดปรกติที่เกิดกับร่างกายได้ชั่วขณะ เพื่อจะได้รีบถอยกลับไปรักษาตัวที่ศูนย์บัญชาการ”ขณะกล่าว อายร์ยังคงพยายามลุกนั่ง แต่ก็ไม่สำเร็จ
มันกล่าวเสริมส่งท้าย“ยาชนิดนี้ชื่อว่า ‘เทพธิดาเพ่งพิศ’ …อย่าลืมให้บอร์เจียดื่มก่อนครึ่งขวด”ไคลน์ไม่รีรอ มันรีบเดินไปหาบอร์เจียที่นอนโอดครวญโดยไม่มีทีท่าจะลุกไหว มันรื้อค้นกระเปั๋าเสื้อด้านในและพบขวดโลหะสีฟั้าเมื่อปิดฝาออก ชายหนุ่มพยายามนำขวดไปวางใกล้ปากบอร์เจียอีกฝั่ายร่วมมือโดยการพยายามอ้าปากให้กว้าง ไคลน์เห็นดังนั้นจึงรีบก
