ยามโพล้เพล้ แสงอาทิตย์สุดท้ายสาดส่องผ่านรถม้าจนเกิดเงาพาดยาวบนถนนเมื่อแจ้งเบ็นสันและเมลิสซ่าว่าตนจะทานอาหารมื้อค่ำที่บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ ไคลน์จึงนั่งรถม้าไปยังตลาดมืดค้าของวิเศษพร้อมกับลุงนีลล์อย่างสบายใจมันจงใจใส่เสื้อผ้าเก่าราคาถูก การเดินทางไปยังสถานที่อโคจรย่อมมีความเสี่ยงเกิดเหตุไม่คาดฝันสูง ไคลน์หวงแหนชุดทักซิโด้หรูหราราคาแพงของตนมากเมื่อแสงอาทิตย์เริ่มมอดดับ รถม้าสาธารณะหยุดลงตรงสถานี ลุงนีลล์ในชุดคลุมดำและหมวกสักหลาดปีกกลมกระโจนลงจากห้องโดยสารมันไม่สนสายตาคนรอบข้าง ชายชราเดินทแยงมุมข้ามถนนตรงไปยัง‘ผับมังกรชั่ว’ที่อยู่เบื้องหน้า
แม้ระยะห่างจะไกลและประตูของผับยังปิดสนิท แต่ไคลน์กลับได้ยินเสียงโหวกเหวกเล็ดลอดจากภายใน คล้ายคลึงกับเสียงเชียร์ที่มอบให้วีรบุรุษหาญกล้าเมื่อเดินเข้าใกล้ผับ ชายหนุ่มสัมผัสถึงความผิดปรกติ มันรีบหันศีรษะกลับไปมองด้านหลัง และได้พบชายกำยำสวมเครื่องแบบ ยืนแอบซุ่มบนเงามืดมุมหลังคาชายคนดังกล่าวถือกล่องกลไกโลหะสีเทาไว้ในมือข้างหนึ่งและถือปืนไรเฟิลกระบอกใหญ่ไว้ในมืออีกข้างกล่องกลไกโลหะและปืนไรเฟิลมีสายโยงเชื่อมติดกัน“ไรเฟิลแรงดันไอน้ำ?”ไคลน์พึมพำด้วยสีหน้าตกตะลึง มันรีบหันไปมองลุงนีลล์และไต่ถาม“ผับที่นี่มีขายอาวุธสงครามด้วยรึไง?”นั่นมันอาวุธร้ายแรงที่ถูกควบคุมเข้มงวด!ถึงจะใช้สารสกัด‘ฟลอจิสตัน’เป็นตัวขับเคลื่อนกลไกแต่ขนาดและน้ำหนักของถังสะพายไอน้ำด้า
