้ามาโดยบังเอิญ ชายคนหนึ่งหลีกทางให้ไคลน์และลุงนีลล์เดินผ่านเข้าไปประตูลับด้านหลังผ่านประตูแล้วประตูเล่า จนกระทั่งประตูบานสุดท้ายเปิดออก ไคลน์ได้พบกับห้องโถงกว้างขนาดราวหอประชุมรวมของนักศึกษามหาวิทยาลัยบนโลกเก่าพ่อค้าบางรายวางขายสินค้าบนพื้นโดยผ้าปูรอง ประเภทสินค้าที่ขายมีจำพวกขวดและกระปั๋องวัตถุดิบผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา หากใครสนใจก็หยุดแวะหยิบจับเพื่อสำรวจราคาหรือไต่ตาม บางคนก็วิเคราะห์สินค้าอย่างละเอียด“รายได้การซื้อขาย 5% จะตกเป็นของ ‘สเวย์น’หัวหน้าใหญ่ของที่นี่ เขาคืออดีตกัปตันหน่วยทูตพิพากษาและมี
อายุมากกว่าฉัน เป็นคนแก่ประเภทที่ดื่มหนักประหนึ่งหวังให้ตัวเองตายเพราะพิษสุราเข้าสักวัน”ลุงนีลล์สาธยายเรื่อยเปือยไคลน์กล่าวในสิ่งที่คิด“รูปแบบธุรกิจน่าสนใจดี”แต่เหนือสิ่งใด เจ้าของสถานที่ต้องเรียกลูกค้าให้ได้ แถมยังต้องคอยมอบความปลอดภัยกับคนขาย“หากมีสิ่งของที่อยากได้เดี๋ยวนั้นแต่ดันมีเงินไม่พอ เจ้าสามารถกู้ยืมจากสเวย์นก่อนได้ แต่หมอนั่นคิดดอกเบี้ยสูงลิบ…”ลุงนีลล์กล่าวพลางขบกรามแน่นเป็นอย่างที่คิด คล้ายกับคาสิโนที่อนุญาตให้ลูกค้าสามารถกู้เงินมาลงพนัน…ไคลน์กวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมกับตั้งคำถามใหม่“มิสเตอร์สเวย์นเป็นนักเดินเรือใช่ไหม?”
หัวหน้าด้วยทูตพิพากษา อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้วิเศษลำดับเจ็ด“ไม่เลย เป็นแค่บั้นปลายผู้ระเบิดโทสะ ทิงเก็นไม่ใช่เมืองชายฝัง ไม่แปลกที่โบสถ์รัตติกาลจะทรงพลังกว่
