ทสนมกับคุณอาจเคยกุมชะตาชีวิต หรือไม่ก็เคยช่วยชีวิตคุณไว้”ทันใดนั้น จอยซ์ผงะจนเอนหลังไปกระแทกพนักเก้าอี้ ท้ายทอยมันโขกกับไม้จนเกิดเสียงที่อหน้าผากจอยซ์เริ่มผุดเหงื่อเม็ดเปั้ง นัยน์ตาสั่นเทาอย่างสับสนปนเคลือบแคลง“ผ…ผมเห็นแล้ว…”จอยซ์ลุกพรวดขึ้นพร้อมกับตะโกน เก้าอี้ไม้โงนเงนจนเกือบหงายหลัง“มิสเตอร์ทริส…”ราวกับมันใช้พละกำลังทั้งหมดที่เหลือเพื่อเปล่งชื่อดังกล่าว
เด็กหนุ่มหน้ากลมอัธยาศัยดี วีรบุรุษหาญกล้าที่ช่วยชีวิตทุกคนบนเรือไว้…ไคลน์ไม่แทรกแซงกระบวนการคิดของจอยซ์ มันเอนหลังพิงเบาะพร้อมกับอมยิ้ม รอให้อีกฝั่ายพรั่งพรูคำตอบออกมาเองสีหน้าจอยซ์เปลี่ยนไปทุกขณะ ประกอบด้วยหลากหลายอารมณ์ จนกระทั่งกลับสู่สีหน้าปรกติที่ขาวซีดเล็กน้อยจอยซ์อมยิ้มจืดชืด“ผมเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว… ขอบคุณมากครับที่ช่วยแปลความฝัน คงถึงเวลาที่ผมต้องเดินทางไปสถานีตำรวจ”จอยซ์หยิบกระเปั๋าสตางค์ออกมาพร้อมกับธนบัตรหนึ่งซูล“ผมไม่คิดว่าเงินจำนวนนี้สามารถตอบแทนสิ่งที่คุณมอบให้ได้หมด แต่ในเมื่อเป็นราคาที่คุณเรียกร้อง ผมจึงไม่มีทางเลือก”จอยซ์ยื่นธนบัตรหนึ่งซูลให้ไคลน์…จะให้สักสิบปอนด์ก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ
หนึ่งซูลสินะ เหมือนกับคู่หมั้นไม่มีผิด…ไคลน์ยังคงรักษามาดนักต้มตุ๋นโดยไม่กล่าวสิ่งใดออกไป มันเพียงอมยิ้มและรับธนบัตรไว้ด้วยไมตรีจอยซ์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มันสวมหมวกและก้มหยิบไม้ค้ำเลี่ยมทอง ก่อนจะเดินไปทางประตูห้องขณะบิดกลอนเพ
