าสาวงามพลันเบิกโพลงพร้อมกับริมฝีปากที่อ้ากว้าง แต่เธอมิได้กล่าวสิ่งใดต่อ
หล่อนเอาแต่จ้องมองไคลน์ที่สวมหมวกทรงกึ่งสูงและมีบรรยากาศคล้ายนักวิชาการอย่างไม่กะพริบตาเสียงอันลุ่มลึก อบอุ่น และเป็นกันเองของชายหนุ่มดังแว่วข้างหู“คุณควรไปออกกำลังกายบ้างนะครับ ไม่ว่าจะเป็นการปีนเขา ตีเทนนิส หรือกิจกรรมอื่นที่เรียกเหงื่อ ในบางครั้งปล่อยให้น้ำตาไหลไปตามธรรมชาติโดยไม่ฝืนหยุด ในบางครั้งลองปล่อยตัวปล่อยใจตะโกนให้สุดเสียง พรั่งพรูอารมณ์ที่สุมในอกออกไปให้หมด แบบนั้นจะดีกับสุขภาพของคุณมากกว่า”เมื่อไคลน์กล่าวจบ แอนเจลิก้าพลันตัวแข็งที่อประหนึ่งรูปปัน ร่างกายลุกยืนขึ้นเองโดยไม่รู้ตัวเธอพยายามกะพริบตาถี่ๆ พร้อมกับก้มหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเงยขึ้นมากล่าวกับไคลน์“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ…”“ดูเหมือนวันนี้จะมีสมาชิกเยอะนะครับ”
ไคลน์รีบเปลี่ยนบทสนทนา ราวกับไม่เคยทำนายสิ่งใดให้แอนเจลิก้า ชายหนุ่มชำเลืองมองไปทางประตูห้องประชุมที่อยู่สุดทางเดิน“บ่ายวันอาทิตย์… อย่างน้อยห้าสิบคน”เสียงแอนเจลิก้าค่อนข้างแหบพร่า เธอกล่าวสั้นห้วนโดยเน้นเพียงคำสำคัญหล่อนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับคืนประหนึ่งวิญญาณประทับร่าง“จะรับกาแฟหรือชาดีคะ?”“ชาดำซิบป”ไคลน์พยักหน้าเบาๆ มันบรรจงถอดหมวกและเดินตรงไปตามทางในวินาทีที่ชายหนุ่มหายลับเข้าไปในห้องประชุม แอนเจลิก้าถอนหายใจยาวอย่างช้าๆ…
ห้องประชุมของสโมสรพยากรณ์มีขนาดค่อนข้างใหญ่ กว้างกว่า
