ห้องเรียนของไคลน์สมัยมัธยมราวสองเท่าเห็นจะได้ในคราวก่อน มีสมาชิกเพียงห้าถึงหกคนที่นั่งเรียนด้านในส่งผลให้ให้ดูโหวงเหวงพิกล แต่มาวันนี้ หมอดูหลายสิบกำลังนั่งกระจัดกระจายไปตามจุด ทุกคนช่วยเติมเต็มห้องประชุมกว้างขวางให้สมบูรณ์แสงแดดส่องเข้ามาด้านในผ่านมุขหน้าต่างสองสามบานริมผนัง สมาชิกส่วนใหญ่ หากไม่สนทนาเสียงค่อยด้วยกันเองก็จะตั้งคำถามแก่เฮเนส·วินเซนต์ผู้รับหน้าที่บรรยาย บางส่วนนั่งทบทวนบทเรียนตามลำพังและฝึกฝนศาสตร์ทำนาย บางส่วนนั่งดื่มชากาแฟไปพร้อมอ่านหนังสือพิมพ์โดยไม่รบกวนผู้ใดฉากเบื้องหน้าทำให้ไคลน์หวนนึกถึงช่วงเวลาสมัยเรียนบนโลกเก่า จุดที่แตกต่างคือเสียงเอะอะโวยวายซึ่งดังมากกว่า มิได้เงียบสงบและเปียมด้วยบรรยากาศผู้ดีเหมือนกับห้องประชุมแห่งนี้ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบ แต่ก็ไม่พบใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างเอ็ดเวิร์ดหรือกลาซิส ด้วยเหตุนี้ มันเดินไปหยิบหนังสือ
ทำนายบนชั้นวางด้วยท่าทางไม่รีบร้อน หามุมสงบนั่งลง ก่อนจะใช้มือพลิกหน้ากระดาษเปิดอ่านอย่างผ่อนคลายเพียงไม่นาน แอนเจลิก้าเดินถือถ้วยชาเข้ามาและวางลงบนโต๊ะตรงหน้าขณะหล่อนกำลังรีบเดินกลับ เธอเหลือบเห็นมิสเตอร์โมเร็ตติปลดโซ่เงินแวววาวออกจากข้อมือซ้าย สุดปลายโซ่มีบุษราคัมแท้สีเหลืองทองห้อยอยู่เขาคิดจะทำอะไร?แอนเจลิก้าลดฝีเท้าลงและชำเลืองมองการกระทำไคลน์ด้วยใจจดจ่อชายหนุ่มถือโซ่เงินด้วยมือซ้ายและปล่อยให้ปลายบุษราคัมลอยเหนือถ้วยชาชิบป อีกนิ
