ามิได้เก่งกาจขนาดนั้น อย่าได้คาดหวังกันนักเลย ก็แค่บังเอิญโชคดี ไม่แปลกที่จะไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง”อันที่จริง การพยายามฝืนพูดให้สิ่งหนึ่งกลายเป็นเพียงเรื่องธรรมดา สิ่งนั้นกลับยิ่งพิเศษขึ้นมาโดยพลัน…ไคลน์พึมพำในใจ สายตาของชายหนุ่มมองตามหลังมาดามโอเรียนน่าที่เดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องการเงินลุงนีลล์หัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา“เจ้าเป็นคนหนุ่มที่โชคดีมาก! ทำงานไม่ทันไรก็ได้จับงานใหญ่มูลค่าสองร้อยปอนด์เสียแล้ว”“งานหายากมากหรือครับ?”
ไคลน์ถามฉงนก่อนหน้านี้ กิจวัตรน่าเบื่อหน่ายของตนมีเพียงศึกษาศาสตร์เร้นลับ อ่านเอกสารโบราณ ซ้อมยิงปืน และตระเวนอย่างไร้จุดหมายระหว่างบ้านเวิร์ชและถนนกางเขนเหล็ก“จากบันทึกของโอเรียนน่า บางสัปดาห์พวกเราก็ไม่มีงานเข้ามาเลย และถึงจะมี งานส่วนใหญ่มักได้รับค่าตอบแทนไม่ถึงยี่สิบปอนด์”ลุงนีลล์ใช้มือลูบไล้ศิลาจันทราบริเวณข้อมือพลางถอนหายใจยาว จากนั้นก็หันไปมองไคลน์ด้วยสีหน้าคาดหวัง“ถ้ามีงานหวานหมูแบบนี้เข้ามาอีก อย่าลืมแอบบอกฉันบ้างล่ะ!”ไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินถ้อยคำดังกล่าว มันตัดสินใจถามตรงไปตรงมา“มิสเตอร์นีลล์ คุณขัดสนเรื่องเงินอย่างนั้นหรือ? ได้รับค่าจ้างสัปดาห์ละเท่าไรครับ? พอจะบอกกันได้ไหม ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไร ข้ามไปได้เลยครับ”
ลุงนีลล์เอนหลังพิงโซฟาก่อนอมยิ้ม“ไม่ใช้ความลับที่ต้องปิดบังสักหน่อย ฉันทำงานที่นี่มานานแล้ว รายได้รว
