บทกลอนชวนหลับใหลที่เลียวนาร์ดขับขานดังกังวานทั่วบันไดวนที่ทำจากไม้ เสียงลุ่มลึกเล็ดลอดผ่านบานประตูเข้าไปในห้องจิตไคลน์เกิดการงัวเงียเล็กน้อย คลับคล้ายได้เห็นแสงจันทร์สาดส่องบนผิวน้ำยามค่ำคืนที่เรียบสงบไร้คลื่นเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง ร่างกายโงนเงนราวกับจะล้มทั้งยืนท่ามกลางความรู้สึกเดจาวูเลือนราง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า มีบางสิ่งกำลังจ้องมองแผ่นหลังของตน มันทั้งไร้รูปร่างและไม่ชัดเจน ราวกับกำลังท่องตระเวนไปทั่วโลกวิญญาณขณะดำดิ่งไปกับภาพมายา ไคลน์รีบดึงจิตกลับมาและทำสมาธิเพื่อเข้าฌานด้วยสัมผัสวิญญาณที่เฉียบแหลมรวมถึงสมาธิอันเข้มข้นไคลน์หลุดพ้นจากบทเพลงหลับใหลของนักกวีเที่ยงคืนอย่างฉิวเฉียด
แต่ถึงมันจะครองสติได้ ภาพการมองเห็นรอบตัวยังคงเฉื่อยชาและจืดชืดปราศจากอารมณ์ผ่านไปราวหนึ่งอึดใจ เลียวนาร์ดหยุดขับขานพลางหันมองไคลน์ด้วยรอยยิ้ม“ผมเคยคิดมาสักพักแล้ว ว่าควรเบิกเงินหัวหน้าเพื่อซื้อพิณสักตัว การร้องเพลงอย่างเดียวโดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบช่างน่าเบื่อและไร้อารยะ คุณไม่คิดเช่นนั้นบ้างหรือ? ฮะฮะ! ผมล้อเล่น เอาล่ะ… ฟังจากเสียงด้านใน ตอนนี้พวกมันคงหลับกันหมดแล้ว”เหยี่ยวราตรีผมดำนัยน์ตาเขียวผู้มีบรรยากาศนักกวี เลียวนาร์ด·มิเชล มันเดินไปหยุดยืนหน้าประตูซึ่งกั้นแบ่งระหว่างพวกตนกับคนร้ายลักพาตัวและเหยื่อในวินาทีที่หัวไหล่เริ่มขยับ เลียวนาร์ดชกใส่กลอนประตูจนพังในหมัดเดียวเปรี้ยง!
กลอนประตูถูกตกหล่นเข
