ขณะจ้องมองไคลน์ เลียวนาร์ดอมยิ้มพลางผงกศีรษะเบาๆ“คุณต้องการอะไรจากเขาไหม?”มันเคยทำภารกิจร่วมกับลุงนีลล์บ่อยครั้ง จึงไม่แปลกที่จะทราบว่า ศาสตร์ทำนายจำเป็นต้องใช้‘สิ่งของ’เป็นสื่อกลาง โดยเฉพาะเมื่อเปั้าหมายการทำนายไม่อยู่ใกล้ไคลน์ครุ่นคิด ก่อนจะหันไปบอกครี“ผมต้องการชุดที่เอลเลียตเพิ่งสวม เอาแบบไม่ได้ซัก ถ้ามีเครื่องประดับที่เขามักสวมติดตัวบ่อยครั้งก็จะดีมาก”เพื่อไม่ให้ถูกตั้งคำถาม ไคลน์พยายามร้องขอของใช้ทั่วไปสำหรับการสืบคดีแต่กระนั้น ครียังคงฉงนหนัก“ผมพกรูปถ่ายคุณหนูเอลเลียตติดตัวมาด้วย ใช้แทนได้ไหม? คุณจะเอาเสื้อผ้าไปทำอะไรหรือ?”
เอาไปทำอะไรงั้นหรือ? ก็เอาไปทำนายหาที่อยู่ของคุณหนูเอลเลียตไงฟะ…ไคลน์อ้ำอึ้ง มันมิอาจหาคำตอบมาอธิบายหากตอบในสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่ห่วงว่าความลับจะแตก ครีคงเดือดดาลและฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้า จากนั้นก็โพล่งอย่างฉุนเฉียวว่า ‘ไอ้พวกนักต้มตุ๋น! ถ้าของพรรค์นั้นได้ผล ฉันไปจ้างผู้สื่อวิญญาณคนดังของแคว้นอาโฮว่าไม่ดีกว่ารึไง!’เลียวนาร์ด·มิเชลที่ยืนข้างไคลน์ มันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก“มิสเตอร์ครี คู่หูของผมน่ะ… เอ่อ เพื่อนของผมเขามีสัตว์เลี้ยงพันธุ์พิเศษ จมูกดมกลิ่นได้ดีกว่าสุนัขล่าเนื้อชื่อดังหลายเท่า นั่นคือสาเหตุที่พวกเราต้องการชุดเก่าของคุณหนูเอลเลียต คุณคงเคยได้ยินมาบ้าง ว่าสุนัขดมกลิ่นสามารถระบุสถานที่อย่างคร่าวๆ ได้”“ส่วนรูปถ่าย พวกเราก็ต้องการเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไ
