ม่ทราบว่าคุณหนูเอลเลียตมีหน้าตาเช่นไร”
ครีผงกศีรษะคล้อยตาม“จะรออยู่ที่นี่ หรือว่าจะตามผมไปที่บ้านมิสเตอร์วิคโรลล์พร้อมกัน?”“ไปพร้อมกัน แบบนั้นประหยัดเวลากว่า”ไคลน์เสริมในภารกิจปัจจุบัน ไม่เพียงมันต้องการทดสอบพลังใหม่ แต่การช่วยเหลือตัวประกันก็สำคัญไม่แพ้กัน“ตกลงครับ รถม้ารออยู่ด้านล่าง”เมื่อกล่าวจบ ครียื่นรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งให้เลียวนาร์ดเป็นภาพเดี่ยวของเอลเลียต·วิคโรลล์ อายุราวสิบขวบผมด้านหน้ายาวปรกถึงดวงตา ตามแก้มมีจุดกระเล็กน้อยรูปลักษณ์โดยรวมมิได้หน้าตาดีจนโดดเด่นเลียวนาร์ดชำเลืองภาพชั่วครู่ก่อนจะยื่นให้ไคลน์ ชายหนุ่มรับมาเก็บไว้ในกระเปั๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบไม้ค้ำพร้อมกับสวมหมวก
ไคลน์เดินตามครีและเลียวนาร์ดขึ้นไปนั่งในรถม้าที่จอดรออยู่ข้างล่างเป็นรถม้าส่วนบุคคลที่ห้องโดยสารมีขนาดใหญ่โอ่อ่ากึ่งกลางมีโต๊ะขนาดเล็ก บนพื้นเป็นพรมหนาคุณภาพดีเมื่อร่วมทางไปกับครี ไคลน์กับเลียวนาร์ดมิได้สนทนาสิ่งใดต่อกัน ทั้งสองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแล่นรถม้าท่ามกลางพื้นถนนเปียกชุ่มและสายฝนเอื่อย“คนขับฝีมือดีมาก”เลียวนาร์ดทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้ม“เห็นด้วย”ไคลน์เสริมพอเป็นพิธีครีอมยิ้ม“คำชมของพวกคุณถือเป็นเกียรติแก่เขา… พวกเราใกล้ถึงกันแล้วครับ”
ด้วยความหวาดกลัวว่าคนร้ายอาจไหวตัวทัน รถม้าจึงไม่หยุดที่หน้าบ้านตระกูลวิคโรลล์โดยตรง แต่เลื่อนไปจอดบนถนนด้านข้างครีหยิบร่มและวิ่งหายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เลียวนาร์ดมอง
