ตามสักพักก่อนจะหันมาคุยกับไคลน์“สมมติฐานของผมเมื่อก่อนหน้า ไม่ได้คาดเดาอย่างไร้ความหมายหรอกนะ ผมเพียงต้องการจะบอกคุณว่า สมุดบันทึกเล่มนั้นต้องปรากฏตัวอีกแน่ และบางทีอาจเร็วกว่าที่คิด”“ไม่ใช่สมมติฐานที่น่ายินดีเลยสักนิด”ไคลน์เชิดคางขึ้นและยื่นไปทางคนขับรถม้า เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า มันไม่ต้องการพูดคุยเรื่องละเอียดอ่อนให้คนนอกได้ยินเลียวนาร์ดเปั่าปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างห้องโดยสาร สายฝนยังคงตกปรอยจนกระจกหน้าต่างหนาแน่นขนัดด้วยหยดน้ำ ภาพการมองเห็นพร่ามัวไม่ชัดเจน
ผ่านไปสักพัก ครีกลับมาพร้อมกับถุงใส่สิ่งของหลายชิ้นและด้วยความเร่งรีบวิ่งมา ขากางเกงจึงมีรอยโคลนเปรอะเปือนส่วนชายเสื้อเปียกชุ่มเป็นจุดๆ“นี่คือชุดที่นายน้อยเอลเลียตสวมเมื่อวาน ส่วนนี่คือสร้อยคอวายุที่เขาใส่ประจำ”ไคลน์นั่งพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เบื้องหน้าเป็นเสื้อผ้าสุภาพบุรุษตัวน้อยซึ่งประกอบด้วย เชิ้ตเล็ก กั๊กเล็ก และโบว์หูกระต่ายเล็กสร้อยคอวายุทำจากทองแดง สลักลวดลายคลื่นทะเลและสายลม …ไคลน์สัมผัสไม่พบความผิดปรกติในสิ่งของชนิดใดเลย“ผมจะเล่าเหตุการณ์ในช่วงเช้าอย่างละเอียดอีกครั้ง หวังว่าจะช่วยให้พวกคุณพบตัวนายน้อยเอลเลียตเร็วขึ้น…”ครีนั่งลงพร้อมกับอธิบายเหตุการณ์เป็นฉากๆ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทีมค้นหาจะสร้างปาฏิหาริย์สำเร็จ
ไคลน์และเลียวนาร์ดมิได้ใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อยมากนักพวกมันเพียงต้องการทราบว่า ฝั่ายลักพาตัวมีจำนวน
