ียวนาร์ดดีดนิ้วพร้อมกับชำเลืองหางตาไปมองโรแซน“คุณสุภาพสตรีผู้เลอโฉม ได้โปรดจัดการร่างสัญญาให้ด้วยครับ”“คุณไม่ต้องทำตัวเป็นนักกวีตลอดเวลาก็ได้ โดยเฉพาะตอนที่จิกหัวใช้ผู้อื่น”
โรแซนบ่นอุบอิบโดยไม่แยแสว่าลูกค้าจะได้ยินหรือไม่สายตาจ้องมองเลียวนาร์ดอาฆาตแค้นแน่นอน บริษัทหนามทมิฬไม่จำเป็นต้องง้อลูกค้าอยู่แล้วมีก็ดี ไม่มีก็ไม่เป็นอะไรโรแซนเดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องทำงานเจ้าหน้าที่พลเรือน ถัดมาไม่นาน เสียงเครื่องพิมพ์ดีดเริ่มดังต๊อกแต๊กมุมปากไคลน์พลันกระตุก มันมองว่าบริษัทแห่งนี้ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลยแค่แบบฟอร์มสัญญาก็ไม่มีเตรียมไว้รึไง!น่าอนาถชะมัด…และสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ตัวมันกำลังทำงานให้บริษัทดังกล่าวโดยที่ไม่สามารถลาออกไปได้อีกห้าปีขณะไคลน์ครุ่นคิดเรื่อยเปือย โรแซนพิมพ์เอกสารเสร็จและเดินกลับมาในห้องรับแขก บนกระดาษเขียนระบุสัญญาไว้เพียงไม่กี่ข้อ เลียวนาร์ดและครีทำการเซ็นลงไปในฐานะผู้ว่าจ้างและผู้ถูกว่าจ้าง
เมื่อครีปัมตราประทับเสร็จ โรแซนเดินถือกระดาษแผ่นเดิมเข้าไปในห้องการเงินของมาดามโอเรียนน่า เพื่อปัมตราประทับของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ…ตราประทับที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในโลกหากเป็นวันทำงานทั่วไป ดันน์จะมอบให้โอเรียนน่าเก็บไว้ส่วนในวันอาทิตย์ ตราประทับดังกล่าวจะถูกส่งต่อให้โรแซน“แล้วผมจะรอฟังข่าวดีนะครับ”เมื่อได้รับสัญญาฉบับคัดลอก ครีลุกขึ้นยืนพร้อมถอดหมวกคำนับเล
