นาวรรณกรรมด้วยนะคะ”แอนนี่เสริม“แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันหายปวดหัวสักหน่อย…ฉันต้องการพักผ่อน”ออเดรย์ปฏิเสธหนักแน่น ภายในใจกำลังตัดพ้อหงุดหงิดหากจำเป็น บางทีต้องคงต้องใช้วิชามารยา แสร้งทิ้งตัวเป็นลมอย่างมีจริตตามที่ครูมารยาทเคยสอน…หืม เมื่อครู่มีเสียงอะไรตกแตกรึเปล่านะ?“เข้าใจแล้วค่ะ”แอนนี่กล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว
“คุณหนูจะให้ดินฉันช่วยพยุงเดินกลับห้องไหมคะ?”“ไม่จำเป็น ฉันต้องทำความสะอาดห้องแล็บเคมีก่อน”ออเดรย์ปรารถนาจะกลับไปห้องแล็บเพื่อดื่มโอสถผู้ชมที่เพิ่งปรุงเสร็จ แต่ตามมารยาทแล้ว เธอกระทำเช่นนั้นไม่ได้ เด็กสาวจำใจยืนส่งแอนนี่จนกว่าจะลับสายตา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องแล็บอีกครั้งเมื่อถึงหน้าห้อง ออเดรย์ประหลาดใจเมื่อไม่เห็นซูซี่ โกลเดนรีทรีเวอร์สีทองที่ควรจะนั่งรอหน้าห้องตามคำสั่ง…แถมประตูห้องแล็บยังเปิดแง้มไว้เล็กน้อย“ลืมไปเลยว่าซูซี่เปิดประตูแบบกลอนคันโยกได้ ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อครู่… แย่แล้ว!”เมื่อสักครู่ ออเดรย์ได้ยินเสียงคล้ายบางสิ่งตกแตก แต่ก็ยังไม่มั่นใจนักแต่ปัจจุบัน เธอเริ่มตระหนักถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจเกิดเด็กสาวผมทองรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องแล็บ
ภาพแรกที่เห็นคือ ถ้วยบรรจุโอสถหล่นแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยตามพื้น ส่วนซูซี่ตัวแสบกำลังใช้ลิ้นเลียของเหลวสีเงินจนเกลี้ยง ไม่เหลือไว้แม้แต่หยดเดียวออเดรย์พลันตัวแข็งที่อประหนึ่งรูปปันขณะเดียวกัน ซูซี่นั่งลงและหันมามองเด็ก
