สาวพร้อมกับกระดิกหางระริกอย่างไร้เดียงสา…ณ ผืนทะเลห่างจากอ่าวพริสต์ไม่มากบนเกาะแห่งหนึ่งซึ่งมักถูกลมพายุซัดกระหน่ำเป็นระยะ เรือโบราณลำหนึ่งกำลังจอดเทียบท่าชายผมทองในชุดคลุมสายฟั้ากำลังยืนจ้องมองอัลเจอร์·วิลสันด้วยสีหน้าฉงนท้ายที่สุด มันตัดสินใจเอ่ยปากถาม“อัลเจอร์ คุณสามารถกลับไปยังอาณาจักรเพื่อไปรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยทูตพิพากษาได้สบาย หรือแม้กระทั่งบิช
อปที่มีชื่อเสียง…แต่ทำไมถึงเลือกมาเป็นกัปตันเรือ ‘โทสะสีคราม’ ลำนี้?”สีหน้าอัลเจอร์ยังคงเรียบเฉย ราวกับเก็บงำความเจ็บปวดทุกชนิดไว้แต่เพียงผู้เดียว“ทะเลคือดินแดนของวายุสลาตัน ผืนทะเลทั้งหมดคืออาณาจักรที่แท้จริงของพระองค์ ผมยินดีอุทิศกายใจเพื่อรับใช้เทพวายุสลาตันจนลมหายใจสุดท้าย…อาณาจักรของพระองค์ท่าน ผมจะเป็นผู้ปกปั้องไว้เอง”“เข้าใจแล้วครับ”ชายผมทองเลื่อนกำปันขึ้นมานาบบริเวณหน้าอก“ขอให้พายุสถิตกับท่าน”“ขอให้พายุสถิตกับท่าน”อัลเจอร์ทำท่าทางในลักษณะเดียวกันตอบมันยังคงยืนอยู่บนดาดฟั้าเรือกับพวกพ้องอีกเล็กน้อยสายตาชำเลืองมองอดีตพวกพ้องซึ่งทยอยเดินลงเรือ จนกระทั่งลับตาไป
“ไซแอน นายไม่เข้าใจ เพราะนายยังขาดประสบการณ์…”อัลเจอร์พึมพำ…ขณะเดียวกัน ออเดรย์ผสมโอสถถ้วยที่สองเสร็จด้วยสีหน้าอิดโรยเมื่อเห็นของเหลวสีเงินภายในถ้วยใหม่ มีลักษณะไม่ต่างจากถ้วยก่อนที่ตกแตกไปมากนัก เด็กสาวแทบหลั่งน้ำตาแห่งความปีติอึก อึกออเดรย์ซดมันจนหมดในคราเดียว…ณ วันศุกร
