์ สายฝนโหมกระหน่ำสาดใส่เมืองทิงเก็นจนชุ่มฉ่ำบานหน้าต่างของบ้านทุกหลังล้วนเปียกปอนด้วยคราบหยดน้ำ
ภายในสำนักงานบริษัทหนามทมิฬ ไคลน์ โรแซน และไบรท์ต่างนั่งลงบนโซฟาภายในห้องต้อนรับและลิ้มรสอาหารเที่ยงด้วยบรรยากาศชื่นมื่นกาน้ำร้อนไม่เพียงพอสำหรับอบขนมปังไรย์ค้างคืน ไคลน์จึงมิอาจใช้ขนมปังแข็งชืดเป็นอาหารกลางวันได้ การเดินทางกลับบ้านเพื่อไปทานมื้อเที่ยงโดยเฉพาะก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเพราะต้องนั่งรถม้ากลับบ้าน และเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กมายังบ้านเวิร์ช ก่อนจะต้องนั่งรถม้ากลับอีกรอบ ถือเป็นการสิ้นเปลืองค่ารถม้าสามครั้งในวันเดียวมันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทานสิ่งที่เรียกว่า ‘เสบียงสำนักงาน’ ร่วมกับโรแซนและสมาชิกที่เหลือร้านอาหารลุงวีลล์ใกล้สำนักงานคือจุดฝากท้องเป็นอย่างดีพวกมันจะส่งพนักงานมาหนึ่งคนในช่วงสิบโมงครึ่งเพื่อรับเมนูก่อนจะยกมาเสิร์ฟในช่วงเที่ยงครึ่ง และส่งคนมาเก็บภาชนะอีกครั้งช่วงบ่ายสาม‘เสบียง’ ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ผัก และขนมปัง แม้ปริมาณจะค่อนข้างน้อยจนมิอาจเติมเต็มความอิ่มท้อง แต่ราคา
ก็สมเหตุสมผลอยู่ที่ราวเจ็ดถึงสิบเพนนี ขึ้นอยู่กับความพิเศษของอาหารที่สั่งแม้ไคลน์จะต้องการให้หุ่นตัวเองบึกขึ้น แต่มันก็สั่งอาหารในราคาต่ำสุดอย่างเจ็ดเพนนีเสมอ สิ่งที่ได้รับมักประกอบด้วยขนมปังสาลีครึ่งปอนด์ เนื้อสัตว์ชิ้นเล็กที่ปรุงต่างกันไปในแต่ละวัน ซุบข้นที่มาพร้อมผัก และเนยหรือมาการีนในปริมาณ
