์! คุณแต่งกายได้เสื่อมเกียรติสุภาพบุรุษมาก!”“ว่าแต่… วันนี้คุณไม่ต้องเข้าเวรแล้วนี่นา? แล้วกลับมาทำไมอย่างนั้นหรือ?”“ผมมาเบิกกระสุนซ้อม”ไคลน์ไม่ตอบคำถามแรก มันเชื่อว่าอีกประเดี๋ยวสตรีผู้นี้คงลืมไปเอง“ไม่มีปัญหา”
“ไบรท์ เป็นหน้าที่คุณแล้ว คงรู้ใช่ไหมว่ากุญแจคลังอาวุธถูกเก็บไว้ที่ใด? อ๊ะ! ลุงนีลล์ใจร้ายมาก! ไหนบอกว่าวันนี้จะให้ลองชิมกาแฟ? ดันเอากระปั๋องติดตัวกลับไปเสียได้”โรแซนยืนจ้ออีกสักพักจนไคลน์ได้รับกระสุนฝึกซ้อมคนทั้งสองเดินออกจากบริษัทหนามทมิฬพร้อมกัน แต่แยกกลางทางบนถนนซุตแลน คนหนึ่งขึ้นรถม้ากลับบ้าน ส่วนอีกคนเดินไปสนามยิงปืนปัง! ปัง! ปัง!ไคลน์ฝึกซ้อมแบบเดิมซ้ำไปมา : ดึงปืนออกจากซองรักแร้เกร็งมือเล็ง ยิงให้ครบหกนัด ดันโม่ออก เทปลอกกระสุน และบรรจุกลับไปใหม่ยิ่งเวลาผ่านไป กล้ามเนื้อร่างกายก็ยิ่งคุ้นเคยกับท่วงท่ารวมถึงความแม่นยำของกระสุนที่เข้าเปั้ามากกว่าเดิมเล็กน้อยหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษเมื่อครบหนึ่งเซต ไคลน์จะนั่งพักและพิจารณาหาข้อบกพร่องของตัวเอง
หลังจากใช้กระสุนไปจนหมด ชายหนุ่มอาศัยพื้นที่ภายในสนามยิงปืนเพื่อซ้อมวิดพื้นและฝึกร่างกายในรูปแบบอื่นเมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้น มันนั่งรถม้าไร้รางตรงกลับบ้านทันที่ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักได้ว่าท้องฟั้าเริ่มมืด ปัจจุบันเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มไคลน์เตรียมตัวออกจากบ้านไปซื้อของสำหรับประกอบอาหารเย็น ทันใดนั้น เมลิสซ่าเปิดประต
