นีลล์ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมาหา“ยินดีด้วย เจ้ากลายเป็นผู้วิเศษเต็มตัวแล้ว… นักทำนายของพวกเรา”“ขอบคุณมากครับ”ไคลน์ยื่นแขนขวาออกไปจับตอบ“มิสเตอร์นีลล์ แล้วผมจะเรียนการเข้าฌานได้ตอนไหน?”
“ตอนนี้เลย… หลักพื้นฐานของการเข้าฌานนั้นง่ายมากและยิ่งง่ายขึ้นหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ”ลุงนีลล์ยิ้ม“เหมือนกับเมื่อครู่ จินตนาการภาพของวัตถุที่ง่ายและคุ้นเคย พยายามสร้างภาพชัดของวัตถุดังกล่าวในสมอง นั้นคือพื้นฐานของการเข้าฌาน ลองทำดูอีกครั้ง”ไคลน์หลับตาลงอย่างว่าง่าย มันจินตนาการภาพหมวกทรงสูงใบเดิมซ้ำสมาธิของชายหนุ่มถูกรวบรวมเร็วกว่าครั้งก่อนหน้า เพียงไม่นาน ความคิดฟุั้งซ่านพลันถูกขจัด เหลือไว้เพียงตัวตนอันเด่นชัดของหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงสีดำ“ถัดมา ลองปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า เปลี่ยนวัตถุที่จินตนาการให้เป็นบางสิ่งที่ไม่เคยมีตัวตนบนโลกนี้มาก่อน…ต้องเสกขึ้นจากความว่างเปล่า พยายามออกแบบขึ้นใหม่ด้วยตัวเอง”
“เจ้าต้องทำตามกฎอย่างเคร่งครัด… หลังจากเข้าสู่ฌานที่แท้จริง เมื่อเริ่มตระหนักว่า ‘ตนเอง’ ไร้ตัวตน เมื่อเจ้าก้าวข้ามการระลึกถึง ‘ตนเอง’ ได้ เจ้าก็จะมองเห็นโลกและจักรวาลที่กว้างขึ้น มีสติมากพอจะเข้าใจและพบแก่นแท้ของทุกสรรพสิ่ง เจ้าจะได้รับปัญญาซึ่งมีเพียงตนเท่านั้นที่ตกผลึก…”“ในขอบเขตของศาสตร์เร้นลับ สิ่งนี้เรียกว่าประสบการณ์เร้นลับ”ลุงนีลล์กล่าวด้วยเสียงสุขุม“ส่วนรายละเอียดมากกว่านี้ ไว้ฉันจะอธิบา
