สียงเยือกเย็น“มิสเตอร์ พวกเราออกไปสะสางกันด้านนอกดีกว่า อย่ารบกวนความฝันแสนหวานของผู้อื่นเลย อ๊ะ! อย่าลืมทำอย่างช้าๆ เหมือนเดิมด้วย พยายามย่องเท้าให้เบาที่สุด นี่คือมารยาทพื้นฐานของสุภาพบุรุษ”นัยน์ตาเย็นชาของผู้บุกรุกกวาดมองรอบห้องหนึ่งครั้ง ก่อนจะย่องตรงไปที่หน้าประตูในท่ายกแขนค้างไว้
ไคลน์ยังคงเล็งปากกระบอกลูกโม่ไว้ที่ศีรษะ ผู้บุกรุกบรรจงบิดประตูอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบเมื่อบานประตูถูกดึงเข้ามาครึ่งหนึ่ง ชายร่างเล็กพลันกระโดดม้วนตัวพุ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็ว ถัดมาอีกอึดใจบานประตูถูกสายลมปริศนากระแทกปิดดังโครม สนั่นไปทั่วห้องสามพี่น้อง“หือ…”เบ็นสันที่นอนบนเตียงชั้นสองส่งเสียงสะลึมสะลือทันใดนั้น ท่องทำนองดนตรีที่ปลอดโปร่งและไพเราะเริ่มดังจากนอกห้อง ตามด้วยเสียงขับขานกังวานและมีเสน่ห์“อา… จงหวาดกลัวต่อภัย จงบูชาในจันทร์ชาด หนึ่งสิ่งที่แน่ชัด ทุกชีวิตย่อมชะตาขาด หนึ่งสิ่งที่เที่ยงแท้ อื่นใดล้วนเป็นภาพวาด บุปผาที่ถูกเด็ด มีเวรกรรมต้องถึงฆาต”พลังของบทกวีช่วยให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกผ่อนคลาย เบ็นสันบนเตียงชั้นสองหลับตาลงอีกครั้ง เมลิสซ่าที่อยู่ในห้องส่วนตัวได้เข้าสู่ภาวะหลับใหลโดยสมบูรณ์
สติของไคลน์เลือนรางเช่นกัน มันถึงกับอ้าปากหาววอดใหญ่ไคลน์เค้นสติครุ่นคิด ชายร่างผอมบางเมื่อครู่มีความไวที่น่าเหลือเชื่อ การยิงสุ่มสี่สุ่มห้าคงยากที่จะเข้าเปั้า มันทำถูกแล้วที่เลือกขู่สายตายังคงชำเลือง
