ประตูที่ปิดสนิท ไคลน์พึมพำกับตัวเองเสียงค่อย“คุณอาจไม่เชื่อก็ได้ ถึงผมจะลั่นไกไป แต่กระสุนปืนก็ไม่ถูกยิงอยู่ดี”เพราะนั่นเป็นโม่เปล่าสำหรับกันปืนลั่นถัดมา นักกวีเที่ยงคืนยังคงขับขานเพลงกลอนไม่ขาดปากไคลน์อดทนฟังอย่างใจเย็น รอจนกว่าการต่อสู้ด้านจะนอกจบลงราวหนึ่งนาที่ ท่วงทำนองสุดไพเราะเปรียบประหนึ่งแสงจันทร์บนผิวน้ำได้หยุดลง ค่ำคืนอันมืดมิดกลับมาเงียบสงบไร้สุ้มเสียงอีกคราไคลน์ใช้นิ้วดันโม่ออก หมุนโม่ให้กระสุนปราบมารตรงกับรังเพลิงพร้อมยิง หูเงี่ยรอฟังผลการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ
สิบนาทีเต็มผ่านไป ขณะลังเลว่าควรสำรวจด้วยตาตัวเองดีหรือไม่ น้ำเสียงสุขุมและอบอุ่นของดันน์·สมิทดังจากหน้าประตู“เรียบร้อยแล้ว”ฟูั่ว! ไคลน์ถอนหายใจยาวมือขวายังคงกำปืน มือซ้ายถือกุญแจห้อง ฝั่าเท้าเปลือยเปล่า ประตูถูกไขและดึงเข้าหาตัวอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือดันน์·สมิทในชุดกันลมสีดำตัวเก่ง หมวกทรงกึ่งสูงนัยน์ตาเทาสุขุม“ต้องใช้เวลาสักพักกว่าผมจะเข้าฝันหมอนั่นสำเร็จ”ดันน์กล่าวใจเย็น นัยน์ตาจ้องมองจันทร์แดงด้านนอกหน้าต่าง“เป็นคนของใคร?”สีหน้าไคลน์เริ่มดีขึ้นทุกขณะดันน์ผงกหัว
“เป็นคนขององค์กรโบราณที่ชื่อนิกายเร้นลับ ก่อตั้งในยุคสมัยที่สี่ มีความเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโซโลม่อนและขุนนางตกอับสมัยนั้น สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสเคยเป็นของพวกมันมาก่อน จนกระทั่งสมาชิกบางคนหละหลวมและปล่อยเข้าสู่ตลาดมืด ก่อนจะมาอยู่ในมือของเวิร
