สุดซาบซ่านของมันเป็นเวลานานเมื่อไคลน์เห็นเช่นนั้น มันอมยิ้ม“เมลิสซ่า เธอทำไม่ถูกนะ ของอร่อยต้องรีบกินเป็นอันดับแรกในตอนที่หิว ถ้าเก็บไว้กินตอนอิ่มแล้วจะสูญเสียรสชาติไปมาก รู้ไหมว่ามันผิดกฎของอาหาร”“ไม่เลย กินสุดท้ายก็ยังอร่อยเหมือนเดิม”เมลิสซ่าตอบดื้อรั้นบทสนทนาภายในครอบครัวสามพี่น้องเป็นไปอย่างอบอุ่นเมื่ออาหารเริ่มย่อยเข้าที่ การทำความสะอาดเก็บกวาดก็เริ่มขึ้นไคลน์ตักน้ำมันที่เหลือจากการทอดปลาใส่โหลเก็บไว้ใช้ในโอกาสหน้าเมื่อเสร็จสรรพ แต่ละคนแยกย้ายไปทำกิจวัตรส่วนตัว คนหนึ่งทบทวนความรู้ด้านบัญชีและการเงิน ส่วนที่เหลือศึกษาตำราวิชาการและจดบันทึกกันลืม
เวลาผ่านไปอย่างคุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สามพี่น้องดับโคมไฟพร้อมกับแยกย้ายเข้านอนหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย…ไคลน์มองเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยสภาพงัวเงียสิ่งเดียวที่เห็นคือชายสวมชุดกันลมสีดำและหมวกกึ่งทรงสูงดันน์·สมิท“หัวหน้า!”ไคลน์แสร้งถามลนลาน แต่ภายในใจทราบทันทีว่านี่คือความฝันดันน์กล่าวด้วยนัยน์ตาเทาไร้อารมณ์ราวกับเป็นหัวข้อไม่สำคัญ“มีใครบางคนแอบเข้าห้องคุณ จงหยิบปืนลูกโม่และใช้มันขับไล่ผู้บุกรุกออกมาตรงทางเดิน พวกเราจะจัดการที่เหลือเอง”
มีใครบางคนแอบเข้าห้อง? บุคคลที่สะกดรอยทั้งวันเริ่มลงมือแล้วหรือ?แน่นอน ไคลน์กำลังลนลาน แต่มันไม่กล้าถามสิ่งใดเพิ่มเติมทำเพียงพยักหน้าและขานตอบ“ได้ครับ”ภาพการมองเห็นสีดำเบื้อ
