่นเป็นเพราะวัตถุดิบการปรุงมีจำกัด ไม่แปลกที่รสชาติจะแตกต่างหรือต่อให้มีวัตถุดิบครบครัน แต่มือสมัครเล่นอย่างมันก็มิอาจปรุงได้เทียบเท่าพ่อครัวมือฉมังจากโลกเก่าทันใดนั้น ไคลน์พลันรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อเห็นสีหน้าอิ่มเอมใจของเบ็นสันและเมลิสซ่าอาหารที่สองคนนี้เคยทานมาตลอดชีวิตต้องแย่แค่ไหนกันถึงได้ชื่นชมอาหารที่ตนทำไม่ขาดปากหลังจากกลืนเนื้อลงคอ ไคลน์หันมาชิมปลาทัสซอคทอดที่ถูกปรุงด้วยยี่หร่าและโรสแมรี่ เรียกได้เต็มปากว่ากรอบนอกนุ่มใน ผิวสัมผัสสีเหลืองทองสมบูรณ์แบบ ชุ่มไปด้วยรสเค็มและอมน้ำมันพืชในปริมาณพอเหมาะ
หลังจากผงกศีรษะเล็กน้อย ไคลน์ลองชิมคำที่สามซึ่งเป็นซุปผักรูบาร์บ รสชาติค่อนไปทางอร่อย ตัดเลี่ยนอาหารจานเนื้อได้ดีและท้ายที่สุด มันรวบรวมความกล้าเพื่อลองชิมซุปถั่วข้น… ผลออกมามีรสหวานและเปรี้ยวโดดไปนิด ไคลน์ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวแต่หลังจากชำเลืองมองเบ็นสันและเมลิสซ่าที่แสดงสีหน้าที่พึงพอใจหลังจากชิมซุปถั่ว ไคลน์เริ่มเคลือบแคลงต่อมรับรสของตัวเอง มันรีบซดเบียร์ขิงอีกหนึ่งอึกเพื่อล้างปากเมื่อเมนูอาหารค่ำจบลง สามพี่น้องนั่งอืดบนเก้าอี้เช่นนั้นอยู่สักพักใหญ่“พวกเรามาสรรเสริญเทพธิดาอีกครั้งกันเถอะ”เบ็นสันยกแก้วเบียร์ขิงขึ้น ของเหลวด้านในเหลือให้ซดอีกราวหนึ่งอึก“เทพธิดาจงเจริญ!”ไคลน์กล่าวพลางซดเบียร์อึกสุดท้ายลงคอ
“เทพธิดาจงเจริญ”เมลิสซ่ากล่าวพร้อมกับตักพุดดิ้งมะนาวคำสุดท้ายใส่ปากเธอดื่มด่ำรสชาติ
