ขณะอะซิกพึมพำ มันหันชำเลืองมองเคว็นติน·โคเฮ็นโดยหวังให้อีกฝั่ายช่วยเค้นสมองนึกโคเฮ็นนัยน์ตาฟั้าส่ายศีรษะโดยปราศจากความลังเล“ผมไม่คุ้นเลย”“…ครับ บางทีอาจเป็นแค่คำคล้ายที่มีรากภาษาเดียวกัน”อะซิกลดมือซ้ายลงพลางยิ้มชืดเชิงตำหนิตัวเองไคลน์ค่อนข้างผิดหวังกับผลลัพธ์ แต่ก็เรียกร้องมากกว่านี้ไม่ได้“อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก พวกคุณคงทราบอยู่แล้วว่าผมหลงใหลในปริศนาของยุคสมัยที่สี่มาก ดังนั้นถ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมหรือนึกสิ่งใดออก ช่วยส่งจดหมายแจ้งผมสักหน่อยได้ไหมครับ?”“ไม่มีปัญหา”
การกระทำของไคลน์ในวันนี้นับว่าน่ายกย่อง อาจารย์ทั้งสองคนจึงยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โดยเฉพาะศาสตราจารย์โคเฮ็นอะซิกพยักหน้าตาม“ยังใช้ที่อยู่เดิมใช่ไหม?”“ตอนนี้ก็ใช่ครับ แต่ผมมีแผนกำลังจะย้ายบ้าน เมื่อเวลานั้นมาถึง ไว้เขียนจดหมายแจ้งที่อยู่ใหม่ส่งไปให้ทั้งสองท่านครับ”ไคลน์ตอบอย่างนอบน้อมโคเฮ็นขยับไม้ค้ำสีดำในมือซ้ายพลางกล่าว“นั่นสินะ ถึงเวลาต้องย้ายไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่ดีกว่าเดิมแล้ว”ขณะเดียวกัน ไคลน์ชำเลืองอ่านข้อความบนหนังสือพิมพ์ที่อะซิกกำลังถือ
“อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก หนังสือพิมพ์กล่าวถึงการตายของเวิร์ชและนาย่าไว้ว่าอย่างไรครับ? ตำรวจเคยมาสอบปากคำผมแล้วก็จริง แต่พวกเขาไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก”ขณะอะซิกกำลังจะอธิบาย โคเฮ็นรีบหยิบนาฬิกาพกโซ่ทองที่ห้อยติดกับเสื้อทักซิโด้ดำออกมาสำรวจเวลากริ๊ก! ฝาถูกเปิดออก ไม้ค้ำในมือ
