ซ้ายขยับตามเป็นจังหวะเดียวกัน“การประชุมวิชาการใกล้เริ่มแล้ว อะซิก พวกเราไม่ควรเสียเวลานานกว่านี้ ส่งหนังสือพิมพ์ให้โมเร็ตติซะ”“ครับ”อะซิกยื่นหนังสือพิมพ์กระดาษให้ไคลน์“พวกเราต้องไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายระบุที่อยู่ใหม่ของคุณมาด้วย ส่วนที่อยู่ของพวกเรายังคงเหมือนเดิม…แผนกประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้ ฮะฮะ!”อะซิกหัวเราะเสียงค่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมโคเฮ็น
ไคลน์ถอดหมวกคำนับครู่หนึ่งจนกระทั่งสองบุรุษลับตาจากนั้นก็หันมากล่าวคำอำลากับเจ้าของห้องทำงาน-ฮาวิน·สโตน ก่อนจะเดินออกจากอาคารหินสามชั้นสีเทาอมเขียวขณะหันหลังให้แสงแดด ไคลน์ยกมือซ้ายที่ถือไม้ค้ำขึ้นมาช่วยกางกระดาษหนังสือพิมพ์ หน้าแรกมีข้อความเขียนไว้ตัวใหญ่ว่าหนังสือพิมพ์ทิงเก็นฉบับเช้าทิงเก็นเป็นเมืองที่มีหนังสือพิมพ์และวารสารมากมาย… มีทั้งฉบับเช้า ฉบับเย็น หนังสือพิมพ์ซื่อตรง หนังสือพิมพ์รายวันเบ็คลันด์ ทัสซอคไทม์ วารสารครอบครัว และเอกสารจำพวกบทวิเคราะห์ แสดงความเห็นในประเด็นต่างๆอย่างต่ำก็เจ็ดถึงแปดฉบับเท่าที่ไคลน์นึกออก แน่นอนว่าหลายฉบับไม่ใช่หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แต่ถูกแจกจ่ายผ่านรถจักรไอน้ำไปทั่วราชอาณาจักรปัจจุบัน เทคโนโลยีกระดาษและการพิมพ์พัฒนาขึ้นมากส่งผลให้หนังสือพิมพ์มีราคาเพียงหนึ่งเพนนีเท่านั้น ทุกบ้านสามารถเข้าถึงได้ไม่เว้นแต่แค่ครอบครัวที่ฐานะค่อนข้างยากจน
ไคลน์ไม่มัวอ่านให้เสียเวลา มันรีบพลิกหาหัวข้อ ‘กลุ่มโจร
