ำที่เริ่มแล่นไกลออกไป ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายสัปดาห์หน้าคงไม่ได้เห็นภาพแบบนี้แล้ว เนื่องจากเป็นช่วงเวลาปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัย
หลังจากเดินพ้นถนนซีเมนต์ที่มีหลังคาธรรมชาติเขียวขจีปกคลุม ในที่สุดไคลน์ก็มาถึงหน้าอาคารหินสามชั้น มันเดินเข้าไปรายงานตัวและแจ้งความประสงค์กับเจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของบุคคลที่คุ้นเคยก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!มันใช้นิ้วเคาะประตูที่เปิดแง้มไว้“เข้ามา”เป็นเสียงจากภายในห้องเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยวัยกลางคนซึ่งแต่งกายด้วยทักซิโด้ดำและเชิ้ตขาว มันกล่าวขึ้นหลังจากเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน“ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนการสอบสัมภาษณ์จะเริ่มขึ้น”“มิสเตอร์สโตน ยังจำผมได้ไหม? นักศึกษาของศาสตราจารย์โคเฮ็นที่ชื่อไคลน์·โมเร็ตติ คุณเคยอ่านจดหมายแนะนำตัวของผมแล้วครั้งหนึ่ง”ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับถอดหมวกคำนับ
ฮาวิน·สโตนใช้มือลูบเคราสีดำเข้มก่อนจะถามด้วยสีหน้าฉงน“มีอะไรอย่างนั้นหรือ? ผมไม่ได้เข้าร่วมการสอบสัมภาษณ์ของคุณหรอกนะ”“คือแบบนี้ครับ ผมได้งานใหม่แล้ว ก็เลยจะมาแจ้งว่าไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์”ไคลน์แจงเหตุผล“อย่างนี้นี่เอง…”เมื่อทราบจุดประสงค์ ฮาวิน·สโตนลุกขึ้นพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมา“ยินดีด้วยสำหรับงานใหม่ คุณเป็นคนหนุ่มที่มีมารยาทยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวผมจะรีบรายงานให้ศาสตราจารย์กับรองศาสตราจารย์อาวุโสทราบ”
ไคลน์จับมือตอบ มันคิดจะคุยเรื่อยเปือยกับฮาวิน·สโต
