มเสื้อผ้า มันชื่นชอบที่จะแต่งตัวมีสง่าราศี
ดันน์หยิบนาฬิกาพกจากกระเปั๋าและเปิดตรวจสอบเวลา“ผมคิดว่าคุณควรไปพบมาดามโอเรียนน่าเป็นอันดับแรกการไปหาลุงนีลล์คงใช้เวลาสักพักใหญ่ แต่มาดามโอเรียนน่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”“ได้ครับ”ไคลน์ตระหนักถึงความจนบัดซบของตัวเองดี มันไม่คิดคัดค้านการได้รับเงินล่วงหน้าดันน์เดินไปยังข้างโต๊ะทำงานและกระตุกเชือกที่แขวนไว้กับเพดาน“ผมจะให้โรแซนนำทางคุณ”เชือกทำงานตามกลไกของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ เกิดเสียงหมุนของฟันเฟือง เพียงชั่วอึดใจ กระดิ่งที่ห้องรับรองแขกของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬก็ส่งเสียงกังวานเมื่อโรแซนได้ยิน เธอรีบดีดตัวขึ้นและมุ่งหน้าตรงมายังห้องผู้คุมประตูยานิสอย่างระมัดระวังเพียงไม่นาน ไคลน์ก็ได้พบหล่อนอีกครั้ง
ดันน์กล่าวติดตลก“ผมคงไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหม? ช่วยพามิสเตอร์โมเร็ตติไปหามาดามโอเรียนน่าให้หน่อย”มุมปากโรแซนกระตุกเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียง‘ร่าเริง’“ได้ค่ะ หัวหน้า”“แค่นี้เองหรือ?”ไคลน์ขมวดคิ้วถามด้วยใบหน้าสุดฉงนการเบิกค่าแรงล่วงหน้า ไม่ใช่ว่าต้องมีเอกสารยืนยันจากหัวหน้าสักหน่อยหรือ?จะไม่เขียนอะไรสักนิดเลยรึไง?“หืม? แล้วยังต้องมีอะไรอีก?”ดันน์ตอบคำถามด้วยคำถาม“เอ่อ… การเบิกค่าแรงล่วงหน้าจากมาดามโอเรียนน่าไม่ต้องใช้ลายเซ็นของคุณหรือ?”
ไคลน์พยายามอธิบายด้วยภาษาที่ง่ายที่สุด“หืม… ไม่จำเป็น แค่มีโรแซนไปด้วยก็ยืนยันได้แล้ว”
