นยังความจำดีกว่าเขาเลย แต่โชคยังดีที่หัวหน้าไม่ค่อยลืมเรื่องสำคัญ…”“ไคลน์สินะ! นับแต่นี้ไปฉันจะเรียกนายว่าไคลน์! มาดามโอเรียนน่าเป็นคนอัธยาศัยดีมาก เธอคือหญิงสาวประเภทที่สนิทกับผู้คนได้ง่าย บิดาเป็นช่างนาฬิกามือฉมัง…”
ไคลน์เดินไปพลางฟังสาวผมน้ำตาลนินทาเรื่อยเปือย เพียงไม่นาน คนทั้งสองกลับขึ้นมายังชั้นบนของตึกอีกครั้ง โรแซนเปิดประตูห้องที่อยู่ฝังตรงข้ามกับห้องบันไดหิน ภายในมีมาดามโอเรียนน่ากำลังก้มหน้าทำงานสตรีผมดำสวมเดรสลูกไม้ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตรอายุอานามราวสามสิบ ทรงผมหยักศกเข้ากับยุคสมัย นัยน์ตาเขียวมรกตใสกระจ่าง รอยยิ้มค่อนข้างมีเสน่ห์ นับเป็นสตรีที่สง่างามและเลอโฉมคนหนึ่งหลังจากโรแซนถ่ายทอดคำพูดดันน์·สมิทให้เธอฟัง โอเรียนน่าหยิบโน๊ตแผ่นนึ่งขึ้นมาพร้อมกับเขียนรายละเอียดการเบิกเงินล่วงหน้า“เซ็นตรงนี้ มีตราประทับไหม? ถ้าไม่มีให้ใช้ลายนิ้วมือแทน”“ครับผม”ไคลน์เริ่มคุ้นชินกับขั้นตอนราชการ มันปฏิบัติตามคำแนะนำจนเสร็จสรรพ
โอเรียนน่านำกุญแจทองแดงออกจากลิ้นชักและเดินไปยังห้องนิรภัย หลังจากนับธนบัตรอยู่ครู่หนึ่ง เธอหันมาอมยิ้มให้ไคลน์“คุณโชคดีมากที่พวกเรามีเงินสดพอ… ว่าแต่ไคลน์ คุณถูกหัวหน้าชักชวนเพราะเกี่ยวข้องกับคดีเหนือธรรมชาติมาและมีความพิเศษอยู่ในตัวใช่ไหม?”“ใช่ครับ สัญชาตญาณของคุณแม่นมาก”ไคลน์เชยชมจากใจโอเรียนน่าหยิบธนบัตรออกมาทั้งหมดสี่ใบ ทุกใบล้วนมันมีพื้นหลังสีเทาและเขีย
