ค้นยิ้มด้วยสีหน้าจืดชืด“ครับ? ว่า?”“ผมลืมว่าคุณไม่เคยฝึกยิงปืนมาก่อน กระสุนปราบมารอาจไม่ได้ใช้ประโยชน์มากนัก เอาแบบนี้ดีกว่า… เบิกกระสุนปืนแบบธรรมดาวันละสามสิบนัด แล้วหาโอกาสไปซ้อมยิงที่ชั้นใต้ดินของบ้านเลขที่สาม ตั้งอยู่หัวมุมถนนซุตแลน ลู่ซ้อมยิงเกือบทั้งหมดจะเป็นของเจ้าหน้าที่ตำรวจปรกติ แต่มีอยู่หนึ่งลู่ที่เหลือไว้เป็นของเหยี่ยวราตรีโดยเฉพาะ อ๊ะ! อย่าลืมขอตรา
เจ้าหน้าที่จากลุงนีลล์ด้วย ไม่อย่างนั้นคุณจะเข้าไปใช้บริการไม่ได้”ดันน์ใช้มือลูบหน้าผากอย่างตำหนิตัวเอง มันขอโน๊ตในมือไคลน์กลับไปเขียนเพิ่ม ก่อนจะปัมตราประทับและเซ็นลายเซ็นทับ“นักแม่นปืนมือฉมังเกิดจากการกินกระสุนเข้าไปนับไม่ถ้วน อย่าลืมคำนี้เชียว”ดันน์ส่งโน๊ตที่ถูกแก้ไขคืนให้ไคลน์“เข้าใจแล้วครับ”ตัวมันที่หวาดผวาต่อสิ่งเร้นลับเป็นพิเศษ ไคลน์สาบานกับตนเองว่าจะเข้าไปซ้อมยิงปืนทุกวันขณะเดินไปหน้าประตู ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะบิดตัวกลับไปถาม“หัวหน้า มีอะไรอีกไหมครับ?”“ไม่แล้ว”
ดันน์ผงกศีรษะหนักแน่นไคลน์ถอนหายใจยาว มันเดินตรงไปที่ประตูด้วยความรู้สึกประหลาด ก่อนที่สัญชาตญาณจะดลใจให้หันกลับมาถามดันน์อีกครั้ง“ไม่มีแน่นะครับ?”เมื่อยืนยันแน่ชัด ในที่สุดไคลน์ก็ได้ออกจากห้องผู้คุมประตูยานิสเสียที่“หัวหน้าเป็นแบบนี้เสมอ เขามักหลงลืมในหลายเรื่อง”ขณะโรแซนเดินเคียงข้างไคลน์ หล่อนกระซิบกระซาบนินทาหัวหน้าตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา“คุณยายของฉั
