“บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”หลังจากอ่านปั้ายจบ ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พอเข้าใจได้มันส่ายศีรษะ ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะบานประตูที่ถูกเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่งก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะไม้ดังกังวานและเป็นจังหวะ แต่ไม่มีการตอบรับจากอีกฝั่าย ไคลน์เพียงได้ยินเสียงบางสิ่งกำลังดังอย่างบางเบาแต่ไม่ทราบว่าเป็นเสียงอะไรก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ไคลน์เคาะซ้ำ แต่ผลเหมือนเดิมมันเปลี่ยนวิธีการ ไคลน์ตัดสินใจผลักประตูและเดินเข้าไปในห้อง ภาพแรกที่เห็นคือชุดโซฟาแบบคลาสสิกสำหรับต้อนรับแขก เก้าอี้ผ้าอ่อนนุ่ม และโต๊ะไม้แข็งแรงสำหรับดื่มกาแฟ
หญิงสาวผมสีน้ำตาล เธอกำลังหลับพิงโซฟายาวด้วยสภาพน้ำลายไหลย้อยถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยจะเป็นแค่ฉากหน้า แต่ก็ควร… มีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้หน่อย ไม่ใช่รึไงฟะ?หลังจากเห็นความหละหลวม จะมีลูกค้าที่ไหนกล้าใช้บริการบ้าง?เดี๋ยวสิ บางที… คนพวกนี้อาจไม่ต้องการลูกค้าด้วยซ้ำไคลน์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะกาแฟที่ทำจากไม้ มันออกแรงเคาะเพื่อให้สตรีคนดังกล่าวตื่นก๊อก! ก๊อก!หญิงสาวผมน้ำตาลรีบดีดตัวนั่งในพริบตา เธอคว้าหนังสือพิมพ์ที่วางใกล้มือ ยกมันขึ้นอ่าน พร้อมกับใช้ปกปิดใบหน้าไปในตัวหนังสือพิมพ์ซื่อตรงเมืองทิงเก็น… เป็นชื่อที่น่าสนใจมาก… ไคลน์ไล่อ่านพาดหัวข่าวอยู่ใหญ่ในใจ
“บริการรถจักรไอน้ำ ‘ด่วนทะยานฟั้า’ ที่เชื่อมระหว่างทิงเก็นกับคอนสแตนเปิดให้บริการแล้ววันนี้… ให้ตายสิ แล้วเมื่อไรจะมีสายที
