่ตรงไปถึงอ่าวดีซี่บ้าง? ไม่ชอบนั่งเรือเลยเวียนหัวชะมัด… เอ่อ… แล้วคุณเป็นใครคะ?”หญิงสาวผมน้ำตาลแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์หน้าตายก่อนจะลดมือลงเล็กน้อย เผยให้เห็นหน้าผากสว่างใสและนัยน์ตาน้ำตาลนวล หล่อนขมวดคิ้วให้ไคลน์ พลางถามด้วยสีหน้าใสซื่อ“สวัสดีครับ ผมไคลน์·โมเร็ตติ มาที่นี่เพราะได้รับคำชักชวนจากดันน์·สมิท”ไคลน์ถอดหมวกและเลื่อนมาที่หน้าอก ก่อนจะคำนับเล็กน้อยตามมารยาทสตรีผมน้ำตาลตรงหน้า อายุคงราวยี่สิบตอนต้น สวมเดรสสีเขียวอ่อนสไตล์โลเอ็น ชายแขนเสื้อและกระโปรงประดับประดาด้วยลูกไม้และสายห้อยงดงาม
“หัวหน้าสินะ… เข้าใจแล้ว รอที่นี่ก่อนนะ ขอเข้าไปถามก่อน”เมื่อกล่าวจบ หญิงสาวคนดังกล่าวเดินหายเข้าไปในห้องที่อยู่ติดกันทันที่หล่อนไม่ได้เสิร์ฟชา… กระทั่งน้ำเปล่าก็ไม่!การต้อนรับแขกของที่นี่เข้าขั้นวิกฤติ… ไคลน์ยิ้มแห้ง มันยังยืนรอในจุดเดิมหลังจากผ่านไปสองถึงสามนาที่ หญิงสาวผมน้ำตาลเดินกลับมา เธออมยิ้มและกล่าว“มิสเตอร์โมเร็ตติ ตามมาค่ะ หัวหน้ามีเวรเฝั้า ‘ประตูยานิส’ จึงไม่สามารถออกมาต้อนรับด้วยตัวเองได้”“ตกลงครับ”ไคลน์เดินตามอย่างว่าง่าย ภายในใจครุ่นคิดประตูยานิส… คืออะไรกัน?
หลังจากเดินผ่านฉากกั้น สิ่งแรกที่เห็นคือทางเดินแคบและสั้น สองข้างทางมีประตูห้องทำงานฝังละสามบางห้องล็อกปิดตาย บางห้องเปิดอ้าซ่า เผยให้เห็นบุคคลกำลังก้มหน้าพิมพ์งานขะมักเขม้นด้วยเครื่องพิมพ์ดีดกลหลังจากชำเลืองมองหนึ่งครั
