้ง ไคลน์จดจำใบหน้าของชายผู้หนึ่งได้ทันที่ มันคือนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาสีมรกต เคยปรากฏตัวพร้อมกับดันน์·สมิทที่บ้านไคลน์ บรรยากาศรอบตัวยังคงแผ่กลิ่นอายนักกวีเช่นเคยตำรวจนัยย์ตาเขียวมิได้สวมเครื่องแบบทางการ เป็นเชิ้ตขาวปกตั้ง ชายเสื้อปล่อยนอกกางเกง เหมือนกับเด็กนักเรียนที่ไม่ยอมรักษาระเบียบหรือจะเป็นนักกวีตัวจริง…?ไคลน์พยักหน้าหนึ่งครั้ง มันยิ้มให้ตำรวจหนุ่มคนดังกล่าวอีกฝั่ายก็มีท่าทีแบบเดียวกันสตรีผมน้ำตาลเดินนำไปจนสุดทาง ก่อนจะผลักประตูซ้ายมือพร้อมกับชี้นิ้ว
“พวกเราต้องเดินลงไปอีกหน่อย”ภายในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์แม้แต่ชิ้นเดียว กึ่งกลางห้องเป็นบันไดหินสีเทาปนขาว ปลายทางคือชั้นล่างข้างบันไดทั้งสองฝังมีโคมไฟแก๊สถูกติดตั้ง แสงไฟที่สงบนิ่งได้สลายความมืดมิดภายในห้องอย่างชะงักงัน แถมยังสร้างวิวทิวทัศน์อันงดงามไปในตัวสตรีผมน้ำตาลเดินนำหน้าลงไป สายตาจ้องขั้นบันไดอย่างพิถีพิถัน ขาทั้งสองเล็งก้าวระมัดระวัง“แม้จะเดินขึ้นลงจนชินแล้ว แต่ฉันก็ยังกลัวกลิ้งตกเป็นลูกขนุนอยู่ดี… คุณอาจไม่เชื่อ แต่เลียวนาร์ดเคยทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นมาแล้ว ในวันแรกที่เขากลายเป็น ‘ผู้ไร้หลับ’ ขณะเลียวนาร์ดยังควบคุมพลังใหม่ไม่ได้ หมอนั่นกลิ้งตกบันไดเหมือนกับลูกขนุนไม่มีผิด! ฮะฮะ! นึกแล้วยังขำจนถึงทุกวันนี้ เหตุการณ์ผ่านมาแล้วสามปีเห็นจะได้… จะว่าไป ฉันก็ทำงานกับเหยี่ยวราตรีมาห้าปีแล้ว ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด…”
หญ
