ิงสาวผู้ร่าเริงนินทาเพื่อนร่วมงานขณะก้าวขาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น เธอใช้ฝั่ามือตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาด“ตายแล้ว… ลืมแนะนำตัวเองเสียสนิท! ฉันชื่อโรแซนบิดาเป็นอดีตเหยี่ยวราตรีที่เสียชีวิตในหน้าที่เมื่อห้าปีก่อน คงต้องเรียกคุณว่าเพื่อนร่วมงานสินะ… เอ่อ… เพื่อนร่วมงานคงเหมาะสมแล้ว เพราะพวกเราไม่ใช่ผู้วิเศษ จึงไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม”“หวังว่าผมจะได้รับเกียรตินั้น… ยังต้องรอให้มิสเตอร์สมิทยืนยันก่อน”ไคลน์เริ่มสำรวจบรรยากาศรอบตัว มันรู้สึกเหมือนกับเดินดำดิ่งลงมายังชั้นใต้ดินที่ค่อนข้างลึก กลิ่นอายความชื้นจากผนังแผ่อบอวลจนร่างกายสัมผัสได้ ไอความร้อนจากฤดูร้อนเริ่มจางลง“ไม่ต้องกังวล ถ้าหัวหน้าบอกให้คุณมาที่นี่ หมายความว่าเขาจะรับคุณเข้าทำงานแน่นอน อันที่จริง ฉันค่อนข้างกลัว
หัวหน้า… แม้เขาจะมีบรรยากาศใจดีเหมือนกับคุณพ่อ แต่ทำไมถึงกลัวก็ไม่รู้”โรแซนพูดติดขัด ราวกับกำลังอมลูกกวาดไว้ในปากไคลน์อธิบายติดตลก“ก็เพราะเป็นพ่อไม่ใช่หรือ? ถึงได้กลัว”“จริงด้วย!”โรแซนกล่าวขณะใช้ฝั่ามือยันผนังเพื่อพยุงร่างกายในที่สุด คนทั้งสองก็เดินถึงสุดปลายบันไดพื้นทางเดินเบื้องหน้าปูจากหินทั้งหมดเป็นทางเดินที่ค่อนข้างยาว สองฝังกำแพงมีโคมแก๊สถูกติดตั้งเป็นระยะ ผนังทำจากตะแกรงเหล็ก เงาคนทั้งสองทอดยาวและไหววูบวาบเป็นระยะ จากแสงไฟรอบทิศขณะก้าวเดินไคลน์ช่างสังเกต มันเหลือบเห็น ‘สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด’ สองข้างฝังทุ
