ตติกาล
มิใช่ศาลอาณาจักร เหมือนกับทหารและตำรวจ ที่มีศาลวินัยข้าราชการแยกเป็นการเฉพาะสัญญายาวนานห้าปี… ค่าตอบแทนสองปอนด์ กับอีกสิบซูล ต่อสัปดาห์ และมีค่าเสี่ยงภัย รวมถึงค่ารักษาความลับ อีกสิบซูลต่อสัปดาห์… หลังจากอ่านจบ ไคลน์ตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น“ผมไม่มีปัญหา”“งั้นก็เซ็นเลย”ดันน์กล่าว มันชี้นิ้วไปยังปากกาขนนกสีดำแดงที่วางใกล้ขวดหมึกไคลน์ทดสอบเซ็นลงบนกระดาษไม่ใช่แล้ว หลังจากมั่นใจมันทำการเซ็นลงบนเอกสารสัญญาทั้งสองฉบับในชื่อ :ไคลน์·โมเร็ตติปัจจุบัน ไคลน์ยังไม่มีตราประทับเป็นของตัวเอง จึงต้องยืนยันตัวตนด้วยลายนิ้วมือ
ดันน์รับสัญญากลับไป มันก้มตัวลง หยิบตราประทับจากลิ้นชัก ก่อนจะปัมลงบนส่วนสำคัญของเอกสาร ราวสองถึงสามจุดเมื่อเสร็จสิ้น ดันน์เก็บหนึ่งฉบับไว้ในลิ้นชัก ส่วนอีกฉบับยื่นกลับให้ไคลน์ จากนั้นก็ลุกยืนขึ้นและกล่าว“ยินดีต้อนรับ นายกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราแล้วอย่าลืม เอกสารฉบับนี้ต้องถูกเก็บรักษาอย่างเป็นความลับเช่นกัน”ไคลน์ยืนตาม มันรับเอกสารด้วยมือข้างหนึ่ง และจับมือตอบด้วยมืออีกข้าง“ถ้าอย่างนั้น ผมต้องเรียกคุณว่าหัวหน้าแล้วใช่ไหม?”“ถูกต้อง”ดวงตาสีเทาของดันน์สุขุมลุ่มลึกเป็นพิเศษเมื่อจับมือเสร็จ ทั้งคู่นั่งลงอีกครั้งไคลน์เหลือบเห็นข้อความบนตราประทับ มันอ่านออกเสียง
“หน่วยเหยี่ยวราตรี เมืองทิงเก็น แคว้นอาโฮว่าอาณาจักรโลเอ็น”“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พวกคุณเปิดสำนักงานบังหน้าชื่อ‘บริษั
