ฟูั่ว! ในที่สุดก็ผ่านด่านผู้สื่อวิญญาณมาได้!ไคลน์ถอนหายใจยาว หลังจากดื่มด่ำไอเย็นและความเงียบสงบบนถนน มันหันกลับเข้าไปในหอพักของตนเมื่อเดินถึงหน้าหอพัก กุญแจถูกหยิบออกมาไขอย่างนุ่มนวลประตูถูกผลักเข้าด้านใน ไม้เสียดสีจนเกิดเสียงดังแอ๊ด แสงจันทร์สีแดงฉานส่องลอดผ่านทางช่องว่างประตูไคลน์เดินขึ้นบันไดวนอันเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน บรรยากาศรอบตัวยังคงเย็นฉ่ำไคลน์รู้สึกแปลกประหลาดไม่น้อยเมื่อได้ใช้ชีวิตบนโลกที่ปลอดผู้คนฝีเท้าถูกเร่งก้าวขึ้นบันไดหลังจากไคลน์เดินมาถึงหน้าห้องตัวเอง มันไขกุญแจเปิดประตูและบิดเข้าไปอย่างเหม่อลอยทันใดนั้นพลันต้องชะงัก
สาเหตุเพราะมีบุคคลหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้อ่านหนังสือ ผมยาวสีดำแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลสว่าง ใบหน้าเรียบร้อยและดูดีเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากเมลิสซ่า·โมเร็ตติ“ไคลน์ นายไปไหนมา?”เมลิสซ่าเอ่ยปากถามพลางขมวดคิ้วไม่รอให้ไคลน์ตอบ เธอเสริมต่อ“เมื่อครู่ ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำ แต่เห็นว่านายไม่อยู่ในบ้าน”สีหน้าของเธอ ราวกับต้องการให้ไคลน์สาธยายทุกสิ่งอย่างละเอียดโดยไม่ขาดตกบกพร่อง เมลิสซ่าหวังทราบให้ได้ว่า ในยามวิกาลเช่นนี้ ไคลน์ออกไปทำอะไรกันแน่ด้วยความเป็นนักโกหกพ่อแม่ตัวยง สมองไคลน์ประมวลผลอย่างชำนิชำนาญก่อนจะมอบคำตอบพร้อมรอยยิ้ม“ฉันบังเอิญตื่นกลางดึกแล้วนอนไม่หลับ หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ฉันตระหนักได้ว่าไม่ควรปล่อยเวลาให้สูญเปล่า จึงออกไปวิ่งรอบถนนเพื่อฝึกฝนร่างกาย
