กหยุดลง หลังจากนั้น มันอมยิ้มและหันไปกล่าวกับเมลิสซ่า
“ความเรียบง่ายและเป็นจังหวะ ช่วยให้จิตใจผ่อนคลายได้ดี”ไม่รอให้อีกฝั่ายกล่าวสิ่งใดต่อ ไคลน์ชี้นิ้วไปที่ ‘เต่า’พร้อมกับถาม“เธอทำเองหรือ? ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”“ประกอบจากเศษเหล็กที่ไม่ใช้แล้วในคาบเรียน รวมถึงเศษเหล็กที่เก็บได้บนถนน เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อสองวันก่อน”เมลิสซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์เฉกเช่นทุกครั้ง ทว่า มุมปากของเธอกำลังอมยิ้มมากกว่าปรกติ“เก่งจังน้า…”ไคลน์ยกย่องจากใจในฐานะเด็กชายที่ปราศจากพรสวรรค์ด้านกลไก ในวัยเด็กของมัน ลำพังรถของเล่นสี่ล้อยังประกอบได้ยากลำบากเมลิสซ่ากล่าวต่อด้วยคางที่เชิดขึ้น
“ก็ไม่ได้สุดยอดขนาดนั้น”“ถ่อมตัวเกินไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ…”ไคลน์อมยิ้ม มันกล่าวต่อ“นี่คือเต่าใช่ไหม?”ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึมราวกับสุสานหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมลิสซ่าตอบกลับด้วยเสียงอันเบาบางและเย็นยะเยียบ“หุ่นมนุษย์”หุ่นมนุษย์…ไคลน์ยิ้มเจื่อน มันพยายามเฉไฉ“ปัญหาคือวัสดุที่นำมาประกอบสินะ สรีระของหุ่นจึงค่อนข้างจำกัด”ถัดมา ไคลน์ไม่ปล่อยให้เธอสานต่อบทสนทนาเดิม มันรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ว่าแต่ ทำไมเธอถึงเข้าห้องน้ำตอนดึก? ห้องเราก็มีอ่างล้างมือไม่ใช่หรือ? ทุกทีเห็นเธอตื่นเช้าตรงเวลาตลอด”เมลิสซ่าชะงักไปเล็กน้อยถัดมาอีกไม่กี่วินาที่ ขณะที่เธออ้าปากอธิบาย…โคร่ก!เสียงประหลาดดังจากบริเวณกระเพาะอาห
