ันชะงักและรีบเหลียวซ้ายแลขวาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
ไคลน์สัมผัสได้เช่นจัด… สักแห่งบนลานหญ้า สักแห่งบนหลังคา สักแห่งที่มุมมืด สายตาของใครหลายคนกำลังจ้องมองมา!แต่เมื่อกวาดสายตาสำรวจ กลับไม่พบใครแม้แต่คนเดียวกระนั้น ความรู้สึกแบบเดิมยังไม่หายไป ราวกับตนกำลังยืนเปลือยเปล่าท่ามกลางถนนที่ผู้คนเดินสวนขวักไขว่ด้วยบรรยากาศขัดแย้งกับตาเห็น ด้วยบรรยากาศสุดพิสดารที่ไม่เคยประสบพบเจอ ไคลน์พลันเย็นสันหลังวาบไปทั่วตัว“มีบางสิ่งผิดปรกติ!”มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฟั้องดันน์สีหน้าดันน์·สมิทยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม มันหันมากล่าวกับไคลน์ด้วยน้ำเสียงสุขุม“ไม่ต้องไปสนใจ”เมื่อ ‘เหยี่ยวราตรี’ เป็นผู้กล่าวเช่นนี้ ความกังวลของไคลน์จึงลดลงหลายระดับ ถึงภายในใจจะยังสับสนกับความรู้สึก
ปัจจุบันก็ตาม-ความรู้สึกของการถูกดวงตาหลายร้อยคู่จ้องมองโดยที่หาตัวอีกฝั่ายไม่พบกึก กึก…ดันน์พาไคลน์เดินมาถึงหน้าประตูบ้านถ้าความรู้สึกสุดบัดซบเมื่อครู่อยู่นานกว่านี้อีกสักนิด เกรงว่ามันคงได้คลั่งตายก่อนได้พบผู้สื่อวิญญาณแน่ขณะดันน์ยืนเคาะประตู ไคลน์รีบกวาดสายตามองเข้าไปสวนบุปผาที่ดอกไม้กำลังโยกตัวไปตามแรงลมแน่นอน มันไม่พบใครแม้แต่คนเดียว“เชิญเข้ามาได้ สุภาพบุรุษทั้งหลาย”เสียงบางเบาและนุ่มนวลของสตรีผู้หนึ่งดังจากภายในบ้านดันน์บิดกลอนพร้อมกับผลักเข้าไป จากนั้นก็กล่าวทักทายหญิงสาวที่นั่งบนโซฟา“เจออะไรบ้าง? ดาลี่ย์”โคมไฟระย้าบนเพดานห้องไม่
