เมลิสซ่า ช่วยอย่าขุดเรื่องที่ทำร้ายจิตใจขึ้นมาพูดได้ไหม…ไคลน์พึมพำ ขมับของมันเริ่มปวดแปลบความทรงจำยังขาดหายไปหลายส่วน ไม่มีอันไหนที่ไม่สำคัญ แล้วมันจะเอาความรู้ที่ไหนไปสอบสัมภาษณ์ซึ่งจะมีขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า?ยิ่งไปกว่านั้น เหตุการณ์พิลึกมากมายเกิดขึ้นต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน จะให้มีอารมณ์อ่านหนังสือทบทวนได้อย่างไร?ไคลน์ตอบแบบขอไปทีก่อนจะแสร้งเปิดหนังสืออ่าน เมลิสซ่าเห็นดังนั้นจึงร่วมวงนั่งทำการบ้านของตัวเองในจุดที่ไม่ห่างนัก ถือเป็นการประหยัดโคมไฟผนังไปในตัวบรรยากาศผ่านไปอย่างเงียบสงบ จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สองพี่น้องกล่าวฝันดีต่อกันและแยกย้ายไปนอน…ก๊อก!ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังจนไคลน์ตื่นจากภวังค์เมื่อเหลือบมองหน้าต่างนอกห้อง แสงแดดสีแสดยามรุ่งสาดสาดส่องทะลุม่าน ไคลน์งัวเงียพยุงตัวเองลุกนั่ง“ใครกัน?”หัดรู้เกรงใจคนอื่นบ้างสิฟะ!แล้วทำไมเมลิสซ่าถึงไม่ยอมปลุกตน?“ผมเอง ดันน์·สมิท”ชายเสียงลุ่มลึกหลังประตูขานตอบดันน์·สมิท? ใครกันฟะ…ไคลน์ลุกจากเตียงและเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าหงุดหงิดเมื่อบานประตูเปิดออก นายตำรวจนัยน์ตาเทาคนเมื่อวานกำลังยืนหน้าห้องไคลน์เอ่ยปากถามด้วยท่าทีตื่นตระหนก“มีอะไรหรือครับ?”นายตำรวจตอบเสียงขึงขัง
“พวกเราได้เบาะแสใหม่จากคนขับรถม้า เขากล้าสาบานว่าเป็นคนขับรถพาคุณไปส่งที่บ้านมิสเตอร์เวิร์ชในวันที่ 27มิถุนายน วันที่เวิร์ชและนาย่าเสียชีวิต แถมยังยืนยันหนักแน่นว่ามิสเตอร
