รรจงผัดอย่างตั้งใจ มันเฝั้าหม้ออยู่เช่นนั้นพักใหญ่อันที่จริง ตามสูตรต้องใส่ไวน์ปรุงอาหารลงไปด้วย หรืออย่างน้อยก็ต้องไวน์แดง แต่ครอบครัวโมเร็ตติยากจนชนิดที่ดื่ม
เบียร์ได้เพียงสัปดาห์ละแก้ว เครื่องปรุงแบบไวน์ไม่มีทางปรากฏในครัวมันรินน้ำเปล่าแทนส่วนของไวน์ จากนั้นก็ปิดฝาผ่านไปราวยี่สิบนาที่ ไคลน์เปิดฝาอีกครั้งพร้อมกับใส่ถั่วปากอ้าและมันฝรั่งลงไป ตามด้วยน้ำเปล่าหนึ่งถ้วยและเกลืออีกสองช้อนมันปิดฝาและเบาไฟลง สีหน้าของไคลน์กำลังโล่งใจเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเหลือเพียงรอให้เมลิสซ่ากลับถึงบ้านเพียงไม่นาน ทั่วทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้ออันหอมหวน แทรกด้วยกลิ่นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งและหอมใหญ่เป็นกลิ่นอันกลมกล่อมลงตัว เรียกน้ำย่อยให้กับใครก็ตามที่สูดดมเข้าไปไคลน์หมั่นเปิดนาฬิกาใบองุ่นตรวจสอบเวลาเป็นระยะเมื่อผ่านไปราวสี่สิบนาที่ เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอแต่ไม่เร่งรีบ เริ่มดังใกล้เข้ามา
กุญแจถูกเสียบ ลูกบิดประตูหมุนดังกริ๊ก บานประตูห้องถูกดันเข้าด้านในยังไม่ทันจะได้ขยับเท้าเดิน เมลิสซ่าพลันชะงักพร้อมกับพึมพำด้วยสีหน้าฉงน“หอมจัง…”ขณะที่มือข้างหนึ่งยังถือกระเปั๋า สาวน้อยเดินเข้ามาในห้องพลางชำเลืองหม้อต้ม“นายเป็นคนทำ?”เมลิสซ่าใช้มือหยิบถอดหมวกตาข่าย เธอมองไคลน์ด้วยสีหน้าสุดทึ่ง แววตาเปียมด้วยความเคลือบแคลงเสียเต็มประดาจมูกเมลิสซ่าฟุดฟิดอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรับกลิ่นหอมเข้า
