ไปเพิ่ม ผ่านไปไม่นาน นัยน์ตาที่เคยตื่นตระหนกเริ่มสงบลง เมลิสซ่ามั่นใจ“ฝีมือนาย?”เธอถามย้ำ“กลัวฉันจะทำเนื้อแกะเสียของรึไง?”
ไคลน์ตอบคำถามกลับด้วยคำถาม มันอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปโดยไม่รอคำตอบ“ไม่ต้องห่วง ฉันขอให้พ่อครัวบ้านเวิร์ชสอนปรุงอาหารจานนี้ให้เป็นพิเศษ เธอรู้ไหม เขาเป็นพ่อครัวที่เก่งมาก”“หัดทำครั้งแรก?”เมลิสซ่าขมวดคิ้วตามนิสัยปรกติ แต่ปมคิ้วเริ่มคลายลงหลังจากสูดกลิ่นหอมเข้าไปเพิ่ม“ฉันต้องมีพรสวรรค์ด้านนี้มากแน่”ไคลน์อมยิ้ม“ใกล้เสร็จแล้ว เอากระเปั๋ากับหมวกของเธอไปเก็บก่อนจากนั้นก็ล้างมือให้สะอาด อาหารจะเสร็จพอดีเมื่อเธอจัดการตัวเองเรียบร้อย ฉันค่อนข้างมั่นใจในรสชาติ”เมื่อได้ยินพี่ชายสั่งอย่างฉะฉานเป็นขั้นเป็นตอนด้วยสีหน้ามั่นใจ เมลิสซ่าพลันยืนแข็งที่อตรงหน้าประตู สายตาเปียมด้วยความตะลึงและสงสัยนี่ใช่พี่ชายตนจริงหรือ?
“หืม… ถ้าเธอไม่รีบไป เดี๋ยวเนื้อแกะก็เกรียมกันพอดี”ไคลน์ยุแหย่“ต…ตกลง!”เมลิสซ่าได้สติกลับมา เธอรีบนำกระเปั๋ากับหมวกเข้าไปเก็บในห้องเมื่อฝาหม้อถูกเปิด ไอน้ำสีขาวฟุั้งกระจายส่งกลิ่นหอมฉุยไคลน์นำขนมปังไรย์สองชิ้นวางลงข้างถั่วกับมันฝรั่ง พวกมันจะถูกความร้อนและไอน้ำอบจนนิ่ม พอดีกับที่เมลิสซ่าเตรียมตัวเสร็จหลังจากเก็บกระเปั๋าและหมวก เมลิสซ่าเดินออกไปล้างมือที่ห้องน้ำรวม จากนั้นก็กลับมาพบสตูเนื้อแกะใส่ถั่ววางเตรียมรอบนโต๊ะทานอาหารบนจานมีเครื่องเคียงหลายชนิด ทั้งม
