งประหม่า พวกเราแค่ถามตามธรรมเนียมการสืบสวน”
นายตำรวจคนดังกล่าวมีอายุราวสามสิบ จมูกโด่งเป็นสันดวงตาสีเทาหม่นคล้ายน้ำในทะเลสาบโบราณ มอบความสุขุมลุ่มลึกอย่างน่าประหลาดไคลน์สูดลมหายใจยาวขณะจัดเรียงชุดคำพูด“ถ้าคุณหมายถึงเวิร์ช·แม็กโกเวินแห่งเมืองคอนสแตนนักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยโฮอี้ แน่นอน พวกเรารู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่มีอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกัน-ผู้ช่วยศาสตราจารย์อาวุโสเควนติน·โคเฮน”ในอาณาจักรโลเอ็น ‘ศาสตราจารย์’ ไม่เพียงเป็นคำนำหน้าทางวิชาการ แต่ยังรวมถึงตำแหน่งหน้าที่การงานด้วยคล้ายคลึงกับคณบดีของโลกเก่าหรืออีกนัยหนึ่ง ศาสตราจารย์ของแต่ละคณะในมหาวิทยาลัยจะมีเพียงคนเดียว หากรองศาสตราจารย์ต้องการขึ้นเป็นแทน ก็ต้องรอให้ศาสตราจารย์ลาออกหรือถูกปลดเท่านั้น
มาถึงจุดนี้ ไคลน์จ้องมองเข้าไปในแววตาของนายตำรวจวัยกลางคน ก่อนจะอธิบายต่อ“ด้วยความสัตย์จริง ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อนข้างดีในช่วงหลัง เวิร์ชชวนผมกับเพื่อนอีกคนที่ชื่อนาย่า ไปที่บ้านของเขาเพื่อหารือเกี่ยวกับสมุดบันทึกจากยุคสมัยที่สี่ซึ่งเป็นของเวิร์ช… คุณตำรวจครับ เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”นายตำรวจวัยกลางคนไม่ตอบด้วยตัวเอง เพียงหันไปมองพวกพ้องที่มีดวงตาสีเขียว-ใบหน้าค่อนไปทางธรรมดา ไม่หล่อเหล่า ไม่ขี้เหร่มันตอบไคลน์อย่างนุ่มนวล“ขอแสดงความเสียใจด้วย มิสเตอร์เวิร์ชเสียชีวิตแล้ว”“อะไรนะ!?”แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ไคลน์ก็ยังตะโกนออกม
