อ๋ย! ถึงเวลาออกเดินทางกันแล้ว!”เคาต์ฮอลล์กล่าวพลางเคาะประตูสองครั้ง“ท่านพ่อก็! หยุดเรียกหนูแบบนั้นสักที”ออเดรย์พยายามดิ้นรนขณะถูกสาวใช้จับแต่งตัว
“งั้นเอาใหม่… ได้เวลาออกเดินทางแล้ว องค์หญิงสุดเลอโฉมของพ่อ!”เคาต์ฮอลล์กล่าวพร้อมยกแขนซ้ายตั้งฉากกับพื้น เป็นนัยให้บุตรสาวเดินเข้ามาควงแขนออเดรย์รีบส่ายศีรษะ“นั่นไว้สำหรับคุณแม่ เคาต์เทสฮอลล์”“ถ้างั้นก็ข้างนี้”เคาต์ฮอลล์ยกแขนขวาขึ้นแทน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม“นี่สำหรับเจ้า ความภูมิใจสูงสุดของพ่อ”…ฐานทัพเรือหลวง ท่าเรือพริสต์ขณะออเดรย์จูงแขนบิดาลงจากรถม้าหรูหรา ดวงตาของสาวน้อยพลันเบิกโพลงเมื่อได้เห็นวัตถุขนาดมหึมาเบื้องหน้าท่าเรืออยู่ไม่ห่างจากจุดจอดรถม้านัก
เรือมหึมาลำหนึ่งกำลังถูกวางในจุดเตรียมปล่อย รอบลำเรือส่องแสงโลหะระยิบระยับเงางาม เพดานเรือไม่มีใบเรืออย่างที่ควร เปลี่ยนเป็นหอบังคับการและปล่องไฟขนาดใหญ่สองปล่องแทน ท้ายเรือมีปืนใหญ่สุดน่าเกรงขามสองกระบอกติดตั้งขนาดของเรือมโหฬารชนิดที่เรือใบด้านข้างลีบเล็กประหนึ่งคนแคระยืนข้างยักษา“โอ้พระองค์วายุสลาตัน!”“สุดยอด…”“เรือรบจักรไอน้ำ!”…ท่ามกลางความฮือฮา แม้แต่ออเดรย์ยังตื่นตะลึงในความยิ่งใหญ่ของสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น นับเป็นปาฏิหาริย์แห่งท้องทะเลที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าเหล่าขุนนาง รัฐมนตรี และสมาชิกสภาจะกลับสู่ความสงบ แต่หลังจากนั้นไม่นาน จุดดำใหม่ได้ปรากฏเหนือท้องฟั้าท่
