าภายในห้วงมิติไร้ก้นบึ้งแห่งนี้หลังจากช่วงเวลาเงียบงันผ่านไปหลายวินาที่ ชายหนุ่มเปิดเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เปียมด้วยความสุขุมเยือกเย็นเพื่อเป็นการทักทายสหายใหม่สองคนที่กำลังเสียขวัญ
“ข้าแค่ลองทดสอบดู”ทดสอบ… ทดสอบอะไร?ออเดรย์·ฮอลล์รีบหันมองทางบุคคลลึกลับทันที่ รอบกายชายปริศนายังคงห้อมล้อมด้วยหมอกเทาหนาทึบเช่นเดิมสถานการณ์ปัจจุบันช่างน่าฉงน น่าหวาดกลัว และแปลกประหลาดเหนือคำบรรยายเมื่อครู่ ตนยังนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแปั้งภายในห้องนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็ถูก ‘ลาก’ เข้ามายังสถานที่ซึ่งมีเพียงทะเลหมอกไหลผ่านช่างน่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้!ออเดรย์สูดลมหายใจยาวเต็มปอด ก่อนจะเผยรอยยิ้มใสซื่อและอ่อนโยน คำถามถูกเปล่งออกจากปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“มิสเตอร์… การทดลองอะไรหรือ แล้วท่านสามารถส่งพวกเรากลับได้ไหม?”
อัลเจอร์·วิลสันยังคงเคลือบแคลงในตัวโจวหมิงรุ่ยไม่น้อยแต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่า มันจึงรักษาท่าทีสุขุมสง่างามและเลือกที่จะเป็นผู้ชมอย่างเงียบงันโจวหมิงรุ่ยชำเลืองมองตามต้นเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยปากถาม สายตามันมองเห็นเพียงคร่าว ๆ ว่าอีกฝั่ายคือสตรีรูปร่างสูง ผมสีทองเงางาม แต่มิอาจมองเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนได้มันไม่รีบตอบ โจวหมิงรุ่ยหันไปชำเลืองบุรุษอีกหนึ่งคนที่ยังเงียบงัน เส้นผมของมันยุ่งเหยิงและมีสีน้ำเงินเข้ม หุ่นกำยำสันทัด ไม่จัดว่าอ้วนท้วมโจวหมิงรุ่ยเกิดสมมติฐานใหม่ หากมันมีพลังมากกว่
