านี้ในอนาคต อาจมองทะลุผ่านหมอกเทาจนเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนของทั้งคู่ถ้าเข้าไม่ใจผิดไป… เราคือเจ้าบ้าน และสองคนนี้เป็นแขกของห้วงมิติทะเลหมอก…หลังจากเปลี่ยนมุมมอง โจวหมิงรุ่ยเริ่มตระหนักถึงรายละเอียดเล็กน้อยที่มันมองข้าม
ทั้งเด็กสาวที่มีเสียงไพเราะและชายหนุ่มกำยำ ตัวตนของพวกมันมิได้กระจ่างชัดเจนเท่าที่ควร บนลำตัวส่องแสงแดงระเรื่อเจือจาง ราวกับเป็น ‘ภาพฉาย’ มากกว่าร่างเนื้อหากให้เดา คงเป็นดาวสองดวงที่ตนบังเอิญสัมผัสเข้าจนลุกไหม้เมื่อครู่ภาพฉายเกิดจากสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นระหว่างตัวมันกับคนทั้งสอง และด้วยความเป็นเจ้าบ้าน จึงมีเพียงโจวหมิงรุ่ยเท่านั้นที่ตระหนักในเรื่องนี้ภาพฉายจะหายไปเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างดวงดาวถูกตัดขาด และนั่นจะเป็นการส่งพวกมันกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงตามเดิม…โจวหมิงรุ่ยพยักหน้าอย่างอ่อนโยนขณะหันมองเด็กสาวผมสีทอง มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอก่อนตอบกลับ“แน่นอน หากเจ้าปรารถนาที่จะกลับ สามารถแจ้งความประสงค์ได้ทุกเมื่อ แล้วข้าจะส่งกลับให้เอง”
เมื่อสัมผัสว่าน้ำเสียงของโจวหมิงรุ่ยปราศจากความมุ่งร้ายออเดรย์ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าโล่งใจ หล่อนเกิดความคิดที่ว่า หากสุดยอดตัวตนที่สามารถบันดาลเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้กำชับรับปาก อีกฝั่ายไม่มีทางคืนคำแน่นอนเมื่อจิตใจเริ่มสงบลง เธอจึงยังไม่อยากกลับ ออเดรย์กวาดสายตามองไปรอบทะเลหมอกที่มีประกายแสงระยิบระยับมากมายเธอกล่าวด้วยน้ำเสียง
