หลังจากยืนยันแผนการ โจวหมิงรุ่ยพลันปวดขมับรุนแรงอีกครั้ง ภาวะหวาดกลัวและกระวนกระวายกำลังคุกรุ่นในหัวสมองแต่ก่อนอื่น มันต้องไล่ย้อนอ่านความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติอย่างระมัดระวัง พลางลุกเดินไปปิดวาล์วแก๊สด้วยความเคยชิน สายตาเหลือบมองโคมไฟกำแพงที่เริ่มหรี่แสง ก่อนจะนั่งลงเมื่อแสงดับสนิท มือข้างหนึ่งเล่นโม่ปืน ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมากุมแนบขมับความทรงจำของบุคคลอื่นกำลังฉายซ้ำในสมองประหนึ่งนั่งชมภาพยนตร์เรื่องยาว แต่ที่แปลกจากปรกติคือบรรยากาศของฉากหลังถูกฉาบด้วยสีแดงหม่นเวลาล่วงผ่านไปนาน อาจเพราะถูกกระสุนเจาะทะลุสมองความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติจึงกระจัดกระจายไม่ปะติดปะต่อ หลายจุดถูกฉายข้าม โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับปืนลูกโม่กระบอกนี้
มันมาอยู่กับไคลน์ได้อย่างไร และชายหนุ่มฆ่าตัวตายไปทำไม หลายคำถามที่โจวหมิงรุ่ยสงสัยยังคลุมเครือ ข้อความบนสมุด ‘ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา’ หมายถึงสิ่งใดกัน และไม่กี่วันก่อนหน้าเกิดเหตุฆ่าตัวตาย ความทรงจำเหล่านั้นหายไปไหนไม่เพียงเรื่องสำคัญ แต่เรื่องที่เกี่ยวกับความรู้ทั่วไปของโลกใบนี้ก็หายไปหลายส่วนท่ามกลางความฉงน มีสิ่งหนึ่งที่โจวหมิงรุ่ยมั่นใจ หากไคลน์·โมเร็ตติกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งในสภาพปัจจุบัน มันไม่มีทางจบการศึกษาอย่างแน่นอน ถึงในความเป็นจริงแล้วชายหนุ่มเพิ่งจะออกจากมหาวิทยาลัยได้ไม่กี่วันโดยที่ยังไม่ได้หยุดพักเลยแล้วตัวเรา โจวหมิงรุ่ย ต้องแบกร่างไคลน์ไ
